Zawody po studiach, zawodowe i ogólne

Świadczy osobom starszym usługi opiekuńczo-wspierające; rozpoznaje możliwości oraz ograniczenia w funkcjonowaniu osoby starszej wynikające z rodzaju i stopnia niepełnosprawności; rozpoznaje i interpretuje sytuacje społeczne, warunki życia, relacje z rodziną, grupą i środowiskiem lokalnym osoby starszej; dobiera metody, techniki, narzędzia i formy realizacji działań opiekuńczo-wspierających do sytuacji życiowej, stanu zdrowia, rozpoznanych problemów i potrzeb osoby starszej; udziela wsparcia emocjonalnego i aktywizuje osoby starsze do samodzielności życiowej w zależności od rodzaju i stopnia niepełnosprawności; nawiązuje, podtrzymuje i rozwija współpracę z podmiotami działającymi na rzecz osób starszych w środowisku lokalnym.

Stymuluje rozwój i aktywizuje osoby przebywające w domu pomocy społecznej oraz wykorzystuje w tym celu różnorodne metody i narzędzia rehabilitacji lub terapii; aktywnie włącza się i wzmacnia profesjonalne działania w zakresie realizacji indywidualnego planu pracy i pomocy osobie przebywającej w domu pomocy społecznej lub innej instytucji opiekuńczej.

Opiekuje się psami, kotami i innymi zwierzętami hodowanymi w domach pod nieobecność właścicieli lub na ich zlecenie; rozpoznaje zachowania i potrzeby zwierząt domowych; przeprowadza zabiegi pielęgnacyjne oraz odpowiednio żywi zwierzęta domowe.

Wykonuje zadania związane z zapewnieniem bezpieczeństwa i zaspokojenia podstawowych potrzeb osób lub środowiska powierzonego jej opiece (dzieciom, osobom niepełnosprawnym, niezaradnym lub rodzinom przeciążonym obowiązkami) z wykorzystaniem sprzętu stanowiącego własność pracodawcy.

Sprawuje opiekę nad dziećmi i młodzieżą przewożonymi autobusami (tzw. transportem specjalny zwanym „gimbusami” lub transportem publicznym) w drodze do szkoły i powrotu do domu, za które odpowiadają gminne władze samorządowe;
zapewnia bezpieczeństwo dzieciom w czasie wsiadania do autobusu, w czasie jazdy oraz wysiadania z autobusu.

Pełni funkcje wychowawczo-opiekuńcze oraz wykonuje zabiegi higieniczno-pielęgnacyjne małych dzieci, dba o prawidłowy rozwój i bezpieczeństwo dzieci.

W warunkach domowych wykonuje zabiegi higieniczno-pielęgniarskie oraz czuwa nad prawidłowym rozwojem i bezpieczeństwem małych dzieci .

Udziela pomocy i świadczy usługi opiekuńcze osobom przewlekle chorym, samotnym i niesamodzielnym, które nie mają dostatecznego wsparcia ze strony rodziny lub innych osób z najbliższego otoczenia.

Spełnia funkcje wychowawczo-opiekuńcze w stosunku do dzieci w wieku do 3 lat w żłobkach i klubach dziecięcych; organizuje zabawy, zajęcia plastyczne, muzyczne i ruchowe z elementami edukacji; zapewnia dziecku właściwą opiekę pielęgnacyjną oraz edukacyjną; współpracuje z rodzicami dziecka.

Światłowód w Twoim mieszkaniu, czujnik zmierzchu w latarni, laser w gabinecie okulistycznym, kamera termowizyjna strażaków i ekran smartfona mają wspólny mianownik: zamieniają prąd w światło albo światło w prąd. Optoelektronik to inżynier, który projektuje, buduje i bada takie układy. Dobiera diody, lasery, fotodetektory i światłowody, mierzy ich parametry, uruchamia prototypy i szuka przyczyn, gdy wynik pomiaru odbiega od tego, co przewidziała symulacja. To zawód dla kogoś, kogo fizyka ciekawi także poza podręcznikiem.

Dlaczego jedni po kilku godzinach przy komputerze mają ból głowy, a drudzy nie? Czemu dziecko nie lubi czytać, choć widzi tablicę bez problemu? Na takie pytania odpowiada optometrysta – specjalista od tego, jak działa układ wzrokowy. Nie jest lekarzem okulistą i nie leczy chorób oczu, ale precyzyjnie bada wzrok, dobiera okulary i soczewki kontaktowe, prowadzi ćwiczenia poprawiające widzenie i wychwytuje sygnały, które wymagają wizyty u lekarza. To połączenie fizyki, biologii i pracy z ludźmi.

Okulary wyglądają na prosty przedmiot: oprawka, dwie soczewki, kilka śrubek. W rzeczywistości dobrze wykonana para to efekt precyzyjnych pomiarów i ręcznej roboty z dokładnością do ułamka milimetra. Optyk okularowy mierzy twarz klienta, dobiera oprawę i soczewki, szlifuje je i montuje, a potem dopasowuje gotowe okulary tak, by nie uciskały i dawały ostry obraz. Jest trochę rzemieślnikiem, trochę doradcą i trochę fizykiem – a jego praca widoczna jest codziennie na nosie klienta.

Wykonuje prace konserwacyjne i naprawcze sprzętu optycznego, m.in.: aparatów fotograficznych, kamer, aparatów projekcyjnych, mikroskopów, niwelatorów, lornetek, peryskopów, rzutników, a także zespołów: przekładni, mechanizmów napędowych i pomocniczych; reguluje i sprawdza działanie zmontowanego sprzętu optycznego, posługując się narzędziami i maszynami ślusarsko-montażowymi oraz przyrządami kontrolno-pomiarowymi.

Uczestniczy w nabożeństwach religijnych, ślubach, pogrzebach itp., podnosząc ich uroczysty charakter poprzez muzykę i śpiew; organizuje i prowadzi chór kościelny; dyryguje śpiewem uczestników nabożeństw i innych uroczystości religijnych.

Organizator imprez rozrywkowych (organizator eventów) planuje, organizuje, koordynuje i nadzoruje imprezy rozrywkowe.
Organizator imprez rozrywkowych (organizator eventów) jest zawodem o charakterze usługowym. Celem jego pracy jest częściowe lub kompleksowe zorganizowanie imprezy rozrywkowej. Organizator imprez rozrywkowych zna branżowy rynek usług oraz aktualne trendy. Działa w imieniu i na zlecenie klienta. Poprzez bezpośrednią analizę oczekiwań, preferencji oraz celów określa indywidualne potrzeby zleceniodawcy. Tworzy koncepcję imprezy rozrywkowej, układa jej scenariusz, opracowuje harmonogram prac z nią związanych, a także odpowiada za koordynację i nadzór jej prawidłowego przebiegu. Doradza klientowi wybór atrakcji oraz rzetelnych i sprawdzonych podwykonawców, z którymi ustala i negocjuje zakres i koszt usług, warunki techniczne, warunki współpracy. Rezerwuje miejsce imprezy oraz podpisuje umowy niezbędne do realizacji imprezy. Bierze pełną odpowiedzialność za organizację i realizację imprezy rozrywkowej (eventu), a tym samym za działania podwykonawców i/lub zespołu pracowników wyznaczonych do realizacji poszczególnych zadań. Zapewnia organizację i przeprowadzenie imprezy zgodnie z zasadami bezpieczeństwa. Uzyskuje niezbędne pozwolenia i dopełnia wszelkich formalności związanych z organizacją.

Organizator imprez sportowych przygotowuje i realizuje imprezy sportowe i wydarzenia sportowo-rekreacyjne oraz koordynuje ich przebieg.
Organizator imprez sportowych jest zawodem o charakterze usługowym. Celem jego pracy jest zorganizowanie i przeprowadzenie imprezy związanej ze współzawodnictwem sportowym lub imprezy popularyzującej kulturę fizyczną. Efektem pracy są zorganizowane przez niego zawody i turnieje sportowe oraz imprezy sportowo-rekreacyjne. Jego zadaniem jest wskazanie odpowiedniego stadionu, budynku lub miejsca w plenerze oraz przygotowanie miejsca imprezy, uzyskanie pozwoleń wymaganych prawem, opracowanie regulaminu i scenariusza imprezy. Organizator imprez sportowych współpracuje z instytucjami, organizacjami i fundacjami promującymi sport. Zatrudnia, nadzoruje i koordynuje pracę osób przydzielonych do realizacji wyznaczonych zadań. Promuje imprezę oraz pozyskuje sponsorów. Do jego obowiązków należy zapewnienie bezpieczeństwa uczestnikom imprezy.

Organizator imprez ślubnych planuje, organizuje i koordynuje uroczystości ślubne i weselne.
Organizator imprez ślubnych jest zawodem o charakterze usługowym. Celem jego pracy jest częściowe lub kompleksowe zorganizowanie uroczystości ślubnej i weselnej, jak również indywidualne doradztwo w tym zakresie. Organizator imprez ślubnych jest osobą doskonale znającą rynek usług i trendy w branży ślubnej. Działa w imieniu i na zlecenie pary młodej. Poprzez bezpośrednią analizę oczekiwań, preferencji oraz możliwości finansowych określa indywidualne potrzeby klientów oraz doradza w zakresie stylu uroczystości, jej lokalizacji, atrakcji artystycznych, dekoracji itp. Układa scenariusz ślubu i wesela, opracowuje harmonogram prac, a także czuwa nad prawidłowym przebiegiem całej uroczystości. Posiada rozbudowaną bazę zweryfikowanych usługodawców, z którymi w imieniu pary młodej negocjuje warunki zleceń i umów; dokumenty podpisuje klient lub organizator w jego imieniu. Uzyskuje niezbędne pozwolenia i dopełnia wszelkich formalności związanych z organizacją uroczystości w zakresie uzgodnionym z parą młodą. W jego pracy niezbędne jest stosowanie zasad etykiety oraz znajomość regionalnych i narodowych tradycji ślubnych. Zawód może być wykonywany zarówno na terenie całej Polski, jak i poza granicami kraju.

Organizuje zaprojektowanie i utworzenie strony www. w internecie z wykorzystaniem specjalistycznych programów komputerowych, zawierającej szczegółowe informacje o oferowanych do sprzedaży towarach i usługach; rozpoznaje rynek pod względem oczekiwań klientów zainteresowanych zakupami przez Internet; udziela informacji klientom o towarach i usługach oraz o warunkach i formach sprzedaży; obsługuje klientów poprzez: przyjmowanie zamówień, przygotowanie zamówionego towaru w celu dostarczenia go do klienta, wystawienie faktury za towar, zorganizowanie niezwłocznego dostarczenia towaru do klienta, rozliczenie dokonanej transakcji.

W przedsiębiorstwie transportu drogowego, wykonującym krajowe lub międzynarodowe przewozy drogowe osób lub rzeczy; tworzy strukturę organizacyjną i plan zatrudnienia; ustala plany i strategię działania przedsiębiorstwa; ocenia efektywność funkcjonowania przedsiębiorstwa i jego sytuację finansową; określa taryfy i cenniki w przewozach regularnych w krajowym transporcie drogowym osób; prowadzi marketing, reklamę i negocjacje handlowe.

Zaprowadza ład i porządek w domu klienta;
organizuje przestrzeń domową;
doradza w jaki sposób pozbyć się niepotrzebnych rzeczy i na nowo urządzić mieszkanie, przeprowadzić remont, rozmieścić meble, urządzenia i przedmioty w domu klienta;
wspólnie z klientem dokonuje segregacji niepotrzebnych przedmiotów, ubrań, książek, płyt i dokumentów;
kształtuje nowe nawyki utrzymywania mieszania w porządku i lepszej organizacji przestrzeni mieszkalnej przez samych klientów.

Na zlecenie firm i osób prywatnych przygotowuje różnego rodzaju przyjęcia i imprezy, w obiektach zamkniętych i w plenerze; dobiera menu, zapewnia obsługę kucharską i kelnerską, wynajem mebli bankietowych, mebli i sprzętu ogrodowego, oświetlenia i nagłośnienia przyjęć i imprez.

Organizator usług konferencyjnych planuje, organizuje i koordynuje konferencje, kongresy i zjazdy.
Organizator usług konferencyjnych jest zawodem o charakterze usługowym. Celem pracy organizatora usług konferencyjnych jest organizacja konferencji, seminariów, kongresów, zjazdów, spotkań firmowych. Organizator usług konferencyjnych przyjmuje zlecenie od klienta (zewnętrznego lub wewnętrznego), na podstawie którego planuje podstawowe zadania, koszty, czas i zasoby potrzebne do realizacji przedsięwzięcia, zachowując przy tym zasady racjonalnego gospodarowania. Jego obowiązkiem jest przestrzeganie procedur wewnętrznych firmy i przepisów BHP oraz ochrony ppoż. Organizator usług konferencyjnych odpowiedzialny jest za przygotowanie zaplecza konferencyjnego, takiego jak: sala i wyposażenie sali, sprzęt do prezentacji, zaplecze socjalne, bufet kawowy i wyżywienie. Koordynuje i nadzoruje właściwy przebieg konferencji, bezpieczeństwo i wygodę uczestników. Do jego zadań należy przekazywanie informacji dotyczących organizacji konferencji uczestnikom i prelegentom, działania promocyjne, nadzorowanie konferencji, organizowanie pracy swojej i zespołu oraz zestawienie kosztów i przychodów konferencji.

Zawiera i wykonuje zlecenia na sprzedaż usług i akcesoriów pogrzebowych na podstawie umów, porozumień i innych ustalonych z kooperantami form, zgodnie z obowiązującymi przepisami i cennikami; podejmuje własne i uczestniczy w innych działaniach na rzecz pozyskiwania klientów i ich obsługi w ramach działalności przedsiębiorstwa; zwalnia osoby zgłaszające zgon od wszelkich związanych z pogrzebem czynności, jeśli załatwienie żądanych usług leży w możliwości przedsiębiorstwa.

Pozyskuje zlecenia indywidualne i zbiorowe na sprzedaż biletów na imprezy i widowiska: artystyczne, rozrywkowe, sportowe, festiwalowe, handlowe itp., oferowane przez przedsiębiorstwa i agencje; prezentuje i promuje imprezy i widowiska; pośredniczy w sprzedaży biletów; zapewnia pełne wykorzystanie miejsc na widowni.

Organomistrz buduje, naprawia lub konserwuje organy piszczałkowe, zabytkowe i fisharmonie z użyciem odpowiednich narzędzi i maszyn.
Organomistrz jest zawodem rzemieślniczym o charakterze usługowym, mającym cechy zawodu artystycznego. Celem pracy organomistrza jest budowa, naprawa lub konserwacja organów piszczałkowych z użyciem odpowiednich narzędzi i maszyn. Organomistrz sporządza rysunki robocze i ustala na ich podstawie zakres i rodzaj robót, wykaz potrzebnych materiałów, narzędzi, sprzętu pomocniczego i maszyn. Przygotowuje stanowisko pracy, sprawdza stan techniczny narzędzi, oprzyrządowania i urządzeń potrzebnych do produkcji. Do wykonywanych prac dobiera materiały podstawowe i pomocnicze pod względem właściwości mechanicznych i akustycznych. Wykonuje poszczególne elementy m.in. poprzez cięcie drewna na piszczałki drewniane według wymiarów, obrabianie, dopasowywanie i krojenie odpowiedniego rodzaju blachy na piszczałki metalowe, lutowanie części, nadawanie odpowiedniego kształtu, wykonywanie klawiatur i stołów gry, wykonywanie mieszków i membran z odpowiednich gatunków skór, wykonywanie wiatrownic, miechów i kanałów z odpowiednich gatunków drewna itp. Organomistrz montuje zespoły, prowadzi prace wykończeniowe, intonację i strojenie. Wykonuje także naprawy i konserwację zabytkowych organów według odpowiednich technologii oraz sporządza rozliczenia surowcowo-materiałowe.

Wykonuje elementy metalowe do wyrobów ortopedycznych i sprzętu rehabilitacyjnego, montuje metalowe konstrukcje protez kończyn górnych i dolnych, sprawdza prawidłowość działania oraz dopasowuje gotowy sprzęt ortopedyczny, reguluje działanie połączeń i elementów sprężystych posługując się uniwersalnymi narzędziami ślusarsko-montażowymi, obrabiarkami do skrawania metali oraz przyrządami kontrolno-pomiarowymi.

Prowadzi działalność profilaktyczną narządu wzroku; bierze udział w badaniach i leczeniu zeza, niedowidzenia jednoocznego oraz zabiegach rehabilitacyjnych, prowadzonych w gabinetach ortoptycznych, gabinetach okulistycznych i szpitalnych oddziałach okulistycznych.

Uczestniczy w życiu swych pracodawców, przebywając z nimi w mieszkaniu, towarzysząc podczas spacerów, podróży, biorąc udział w spotkaniach rodzinnych, wykonując drobne zabiegi pielęgnacyjne.

Organizuje i nadzoruje roboty w ciągu technologicznym odkrywkowego wydobywania kopaliny.

Organizuje i nadzoruje roboty w ciągu technologicznym otworowego wydobywania kopalin.

Osoba dozoru ruchu w górnictwie podziemnym organizuje i nadzoruje roboty w ciągu technologicznym wydobywania kopaliny.
Osoba dozoru ruchu w górnictwie podziemnym odpowiedzialna jest za wykonanie określonych zadań produkcyjnych składających się na proces technologiczny wydobywania kopaliny. Planuje i nadzoruje roboty wykonywane przez podległe mu brygady, odpowiada za ich bezpieczeństwo. Wykonuje zadania zawodowe związane z planowaniem i wykonywaniem robót górniczych, kontrolowaniem parametrów technicznych procesów technologicznych wydobywanych kopalin oraz sporządza raporty. Jest odpowiedzialna za wykonywanie robót górniczych zgodnie z opracowaną technologią i obowiązującymi przepisami. Do najważniejszych umiejętności osoby dozoru ruchu w górnictwie podziemnym należy organizowanie pracy podległym pracownikom, kontrolowanie jej przebiegu oraz zapewnienie bezpieczeństwa pracy.

Stwierdza i poświadcza, że w przypadku produktu leczniczego wytworzonego na terytorium RP - każda seria produktu leczniczego została wytworzona i skontrolowana zgodnie z przepisami prawa oraz wymaganiami określonymi w pozwoleniu na dopuszczenie do obrotu, a w przypadku produktu pochodzącego z importu, że dla każdej serii produktu leczniczego wykonano, na terenie państw członkowskich Unii Europejskiej lub państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony o Europejskim Obszarze Gospodarczym, pełną analizę jakościową i ilościową przynajmniej w odniesieniu do substancji czynnych oraz inne badanie niezbędne, by upewnić się, że jakość produktu leczniczego jest zgodna z wymaganiami określonymi w dokumentacji dopuszczenia do obrotu

Zajmuje się kreowaniem nowego wizerunku osób pragnących zmiany; dokonuje „remanentu” dotychczasowych ubrań, dodatków i fryzur klientów; projektuje ich nowy wizerunek: toaletę, fryzurę i dodatki; towarzyszy klientom w zakupach odzieży, butów, galanterii itp.; nadzoruje sesje zdjęciowe i wykonywanie ich portretów na potrzeby mediów.

Zajmuje się leczeniem dysfunkcji i schorzeń narządu ruchu za pomocą własnych rąk wykonując techniki rozluźniające oraz stymulujące tkanki miękkie, nerwy i stawy oraz wszystkie układy;
usuwa napięcia w obrębie tkanki łącznej;
poprawia krążenie i oddychanie oraz przepływ informacji w układzie nerwowym, wzmacnia siły obronne organizmu i przyspiesza proces regeneracji organizmu.

Przygotowuje, instaluje na planie i obsługuje sprzęt oświetleniowy; zapewnia właściwe oświetlenie planu filmowego zgodnie ze wskazówkami operatora obrazu.

Odpowiada za kompletowanie i przygotowanie towarów do wysyłki; zajmuje się zabezpieczeniem towarów przed uszkodzeniem w trakcie transportu do odbiorcy.

Palacz gazowych kotłów centralnego ogrzewania obsługuje kotły opalane paliwami gazowymi.
Typowym miejscem pracy palacza gazowych kotłów centralnego ogrzewania jest kotłownia. Palacz gazowych kotłów centralnego ogrzewania obsługuje kotły opalane paliwami gazowymi (gaz ziemny, propan-butan, biogaz), dostarczające ciepło, parę technologiczną i ciepłą wodę użytkową do różnych budynków i obiektów przemysłowych. Podczas pracy kontroluje eksploatację urządzeń oczyszczania i odprowadzania spalin, utrzymuje w ciągłej sprawności technicznej kotły oraz urządzenia kontrolno-pomiarowe, pomocnicze i zabezpieczające. Palacz gazowych kotłów centralnego ogrzewania sprawdza i odczytuje wskazania aparatury kontrolno-pomiarowej i nadzoruje przebieg procesu technologicznego. Steruje i nadzoruje proces uruchomiania i pracy kotłów centralnego ogrzewania gazowych oraz systemów dostarczania paliwa. Zapala palniki gazowe, monitoruje ciśnienie, temperaturę i mierniki ciągu powietrza oraz aparaturę kontrolno-pomiarową. Ustawia optymalne parametry pracy kotła, sprawdza stan techniczny koła i urządzeń pomocniczych, uszczelnienie rur i łączników oraz szczelność wewnętrznych instalacji gazowych. Uzupełnia substancje do regeneracji złoża w instalacjach zmiękczających wodę, a także prowadzi rejestr odczytów mierników i aparatury pomiarowej. Palacz gazowych kotłów centralnego ogrzewania ustawia parametry pracy kotła w zależności od wymaganej wydajności. Zwraca uwagę o stan techniczny elementów komory spalania, palnika, regulację mechanizmu gazowego, sprawność zabezpieczeń, stan wentylacji wywiewnej i nawiewnej, a także utrzymuje swobodną cyrkulację powietrza wokół kotła.

Obsługuje i konserwuje kotły wytwarzające parę do celów technologicznych oraz kotły parowe centralnego ogrzewania.

Obsługuje palenisko pieca lub kotła centralnego ogrzewania; konserwuje piece zwykłe i kotły.

Palacz wodnych rusztowych kotłów centralnego ogrzewania obsługuje kotły opalane paliwami stałymi.
Typowym miejscem pracy palacza wodnych rusztowych kotłów centralnego ogrzewania jest kotłownia. Palacz wodnych rusztowych kotłów centralnego ogrzewania obsługuje kotły opalane paliwem stałym dostarczające ciepło, parę technologiczną i ciepłą wodę użytkową do różnych budynków i obiektów przemysłowych. Podczas pracy kontroluje eksploatację urządzeń oczyszczania i odprowadzania spalin, utrzymuje w ciągłej sprawności technicznej kotły oraz urządzenia kontrolno-pomiarowe, pomocnicze i zabezpieczające. Palacz wodnych rusztowych kotłów centralnego ogrzewania sprawdza i odczytuje wskazania aparatury kontrolno-pomiarowej i nadzoruje przebieg procesu technologicznego. Steruje i nadzoruje proces uruchomiania i pracy kotłów centralnego ogrzewania wodnych rusztowych oraz pracę różnych systemów dostarczania paliwa, monitoruje ciśnienie, temperaturę i mierniki ciągu powietrza oraz aparaturę kontrolno-pomiarową. Palacz wodnych rusztowych kotłów centralnego ogrzewania ustawia optymalne parametry pracy kotła, sprawdza stan techniczny kotła i urządzeń pomocniczych. Do zadań zawodowych należy również uzupełnienia substancji do regeneracji złoża w instalacjach zmiękczających wodę, a także prowadzi rejestr odczytów mierników i przyrządów pomiarowych. Palacz ustawia parametry pracy kotła w zależności od wymaganej wydajności.

Wykonuje prace związane z obsługą urządzeń i mechanizmów do wykonywania wszystkich typów pali formowanych w gruncie, wierconych, wbijanych i ścianek szczelnych.

Wykonuje maszynowo lub ręcznie różnego rodzaju przedmioty pamiątkarskie, dobiera surowce w zależności od przeznaczenia i zastosowania wyrabianych artykułów pamiątkarskich (do użytku osobistego czy domowego) oraz w zależności od regionu, jaki reprezentuje.

Wyrabia, naprawia, montuje parasolki zwykłe i składane (wraz z pokrowcami), parasole ogrodowe, markizy, a także (dobierając odpowiedni surowiec) laski, używając maszyn do szycia, maszyn do obróbki drewna i metalu.

Wykonuje posadzki spoinowe z wykorzystaniem różnych rodzajów drewna oraz innych materiałów naturalnych i drewnopodobnych, przy zastosowaniu odpowiednich narzędzi, sprzętu pomocniczego oraz maszyn do obróbki drewna; przygotowuje zaprawy i kleje pod parkiety; szlifuje i lakieruje nawierzchnie podłogowe drewniane.

Sprawuje nadzór nad parkingiem i zaparkowanymi samochodami klientów; koordynuje ruch pojazdów na parkingu; pobiera opłaty za parkowanie i udziela klientom informacji i pomocy w parkowaniu.

Czynnie uczestniczy w pracach Sejmu lub Senatu oraz Zgromadzenia Narodowego, a także ich organów określając, formułując i wpływając na politykę państwa na szczeblu krajowym; występuje z własnymi inicjatywami ustawodawczymi oraz bierze udział w uchwalaniu ustaw i uchwał; bierze udział w pracach komisji; kontroluje prace rządu i jego agend; uczestniczy w uroczystościach i spotkaniach z różnymi grupami społecznymi; reprezentuje interesy wyborców i działa w ich imieniu.

Uplastycznia drewno przez działanie parą lub moczenie w gorącej wodzie w zamkniętych lub otwartych zbiornikach w celu przygotowania go do dalszej obróbki mechanicznej - skrawania, gięcia.

Zajmuje się filetowaniem, patroszeniem, obróbką i nadziewaniem ryb oraz przygotowywaniem ich do mrożenia, wędzenia, smażenia itp.

Kiedy myślisz „pedagog”, widzisz pewnie panią z gabinetu na szkolnym korytarzu. Tymczasem pedagogów spotkasz też w domu dziecka, w ośrodku dla młodzieży, w poradni, w zakładzie karnym, w fundacji pracującej z seniorami, a nawet w dziale szkoleń dużej firmy. Łączy ich jedno: zajmują się tym, jak człowiek się rozwija, uczy i zmienia – i co zrobić, gdy coś w tym procesie się zacina. To zawód dla osób, które chcą rozumieć ludzi i realnie wpływać na ich życie, a nie tylko o tym mówić.

W osiedlowym domu kultury seniorzy nagrywają słuchowisko, nastolatki projektują mural na ścianie szkoły, a mieszkańcy wsi po raz pierwszy od lat organizują wspólne święto. Za takimi wydarzeniami często stoi pedagog animacji kulturalnej – ktoś, kto potrafi wyczuć, czego brakuje lokalnej społeczności, zaprosić ludzi do wspólnego działania i poprowadzić warsztaty tak, by uczestnicy sami odkryli w sobie twórców. To zawód na styku pedagogiki, sztuki i organizacji wydarzeń, w którym liczą się pomysły, ale też umiejętność rozmowy z ludźmi.

Uczniowie oglądają dziesiątki krótkich filmików dziennie, ale czy wiedzą, kto i po co je stworzył? Nauczyciel chce prowadzić lekcje online, tylko nie wie, jak sprawić, by uczniowie nie wyłączali kamer i uwagi. Rodzice martwią się grami, cyberprzemocą i fałszywymi informacjami. Pedagog mediów pomaga szukać odpowiedzi na takie pytania. Uczy krytycznego korzystania z mediów, pokazuje nauczycielom, jak mądrze używać technologii w edukacji, tworzy materiały multimedialne i bada, jak przekazy medialne wpływają na dzieci, młodzież i dorosłych.

Dla jednego ucznia wyzwaniem jest przeczytanie zdania, dla innego – wytrzymanie w hałaśliwej klasie, dla jeszcze innego – porozumienie się bez użycia mowy. Pedagog specjalny pracuje z dziećmi, młodzieżą i dorosłymi, którzy z powodu niepełnosprawności, autyzmu, zaburzeń rozwoju czy trudności w zachowaniu potrzebują innego wsparcia niż reszta grupy. Rozpoznaje ich potrzeby, dobiera metody, prowadzi zajęcia rewalidacyjne i terapeutyczne, a przede wszystkim szuka mocnych stron, na których można budować samodzielność.

Świetlica na osiedlu, w której dzieci odrabiają lekcje, bo w domu nie mają do tego warunków. Klub seniora, który ratuje starszych ludzi przed samotnością. Projekt sąsiedzki, dzięki któremu mieszkańcy zaniedbanego podwórka po raz pierwszy wspólnie coś zbudowali. Za takimi miejscami często stoi pedagog społeczny – ktoś, kto patrzy na człowieka razem z jego otoczeniem i szuka w nim sił, które pomogą się rozwijać. Pracuje z dziećmi, młodzieżą, dorosłymi i seniorami, a jego głównym narzędziem jest środowisko.

Drzwi z napisem „pedagog” na szkolnym korytarzu kryją miejsce, do którego przychodzi się nie po ocenę, tylko po pomoc. Pedagog szkolny nie uczy matematyki ani historii. Zajmuje się wszystkim, co sprawia, że uczeń nie może się uczyć: kłopotami w domu, konfliktem w klasie, nękaniem w sieci, trudnościami, których nikt jeszcze nie nazwał. Jest trochę detektywem szukającym przyczyn, trochę mediatorem, a trochę łącznikiem między uczniem, rodzicami, nauczycielami i instytucjami spoza szkoły.

Pedikiurzystka zajmuje się pielęgnacją i upiększaniem skóry oraz paznokci stóp.
Głównym celem pracy pedikiurzystki jest zadbanie o zdrowie i estetykę stóp. Cel ten osiąga poprzez wykonanie podstawowych zabiegów pielęgnacyjnych polegających na skróceniu i opiłowaniu paznokci, usunięciu różnymi technikami zbędnego lub martwego naskórka, wygładzeniu, nawilżeniu, odżywieniu oraz regeneracji skóry stóp. Pedikiurzystka wykonuje też kąpiele, masaże ręczne i wibracyjne, a także zabiegi z wykorzystaniem glinki leczniczej, parafiny oraz gimnastykę bierną i czynną stóp. Zabiegi zdobnicze paznokci stóp polegają na tradycyjnym malowaniu i zdobieniu paznokci lub stosowaniu technik przedłużania i rekonstrukcji paznokci. Pedikiurzystka wykonuje również zabiegi korekcyjne polegające na usuwaniu modzeli i odcisków oraz korekcji łagodnych stanów wrastającego paznokcia. Pedikiurzystka dba również o wygląd całej kończyny dolnej, wykonując min. usuwanie zbędnego owłosienia. Odkażanie i wyjaławianie sprzętu oraz narzędzi po użyciu do każdego zabiegu to również podstawowe czynności robocze pedikiurzystki.

Komponuje zapachy perfum, olejków, kosmetyków, środków czystości oraz preparatów zapachowych do aromatyzowania pomieszczeń, odzieży, mebli i tkanin; opracowuje receptury różnych produktów zapachowych; dobiera kompozycje zapachowe do określonych wyrobów; doradza klientom wybór określonych produktów zgodnie z ich preferencjami i oczekiwaniami.

Przygotowuje aparaturę i przeprowadza krążenie pozaustrojowe oraz wspomaganie krążenia, w ramach ścisłej współpracy z zespołem prowadzącym zabieg kardiochirurgiczny, hemofiltrację, mikrofiktrację oraz kontrolę pacjenta w okresie pooperacyjnym

Tworzy i uzupełnia peruki, półperuki, sztuczne zarosty, treski, dopinki, pasma; doradza klientom w zakresie doboru koloru i typu peruki; prowadzi rozliczenia z klientami; dba o wygląd miejsca pracy oraz odpowiada za stan narzędzi pracy; śledzi bieżącą modę i techniki fryzjerskie oraz perukarskie.

Piaskarz poprzez czyszczenie strumieniowo–ścierne przygotowuje do konserwacji powierzchnie metalowe i betonowe.
Piaskarz jest zawodem o charakterze usługowym. Celem pracy piaskarza jest czyszczenie powierzchni metalowych i betonowych materiałem ściernym w strumieniu sprężonego powietrza. Rezultatem pracy piaskarza jest oczyszczona do odpowiedniego stopnia czystości i chropowatości powierzchnia (spełniająca normy) przygotowana do malowania, metalizacji lub pasywacji. Do pracy stosowane są ścierniwa o odpowiedniej twardości i granulacji, jak również inne, dostatecznie rozdrobnione materiały, najczęściej szlaka pomiedziowa, śrut stalowy, piasek kwarcowy, garnet, elektrokorund, suchy lód. Do zadań piaskarza należy podłączanie i rozłączanie sprzętu do pracy, wybór środków ochrony osobistej, wykonanie czyszczenia strumieniowo-ściernego wyznaczonej powierzchni oraz uporządkowanie miejsca pracy po zakończeniu piaskowania, tzn. sprzątnięcie ścierniwa.

Prowadzi procesy wygrzewania wsadu na urządzeniach oraz agregatach grzewczych gazowych i elektrycznych w walcowniach blach, drutów, prętów, rur, taśm, w celu przygotowania ich do obróbki plastycznej, z zachowaniem wymogów eksploatacyjnych i dyscypliny technologicznej.

Steruje pracą pieca łukowego ręcznie lub za pomocą komputera; odczytuje wskazania aparatury kontrolno-pomiarowej; steruje urządzeniami umożliwiającymi prawidłowe prowadzenie procesu wytopu; podnosi i opuszcza elektrody.

Prowadzi procesy i wykonuje czynności związane z wytwarzaniem różnych rodzajów pieczywa przy użyciu odpowiednich maszyn, urządzeń i sprzętu, rozlicza zużycie surowców do produkcji pieczywa.h.

Trzecia w nocy, na oddziale cisza, a jedna osoba wie dokładnie, który pacjent źle znosi nowy lek, komu trzeba zmienić opatrunek i kto od wieczora ma podwyższoną temperaturę. To pielęgniarka – ktoś, kto spędza z chorym najwięcej czasu i często jako pierwszy zauważa, że dzieje się coś niepokojącego. Ten zawód to samodzielna praca medyczna: ocena stanu pacjenta, podawanie leków, zabiegi, obsługa specjalistycznej aparatury i edukacja chorych oraz ich rodzin. Wymaga wiedzy, zręcznych rąk i spokoju w sytuacjach, w których liczy się każda minuta.

Na oddziale szpitalnym ktoś musi wiedzieć, ile osób potrzeba na nocny dyżur, skąd wziąć zastępstwo za chorą koleżankę, jak wdrożyć nową procedurę i dlaczego w magazynie skończyły się opatrunki. Tym kimś jest pielęgniarka – albo pielęgniarz – ze specjalizacją z organizacji i zarządzania: oddziałowa, koordynator opieki albo naczelna pielęgniarka. Zna pracę przy łóżku pacjenta z własnego doświadczenia, ale jej głównym zadaniem jest zorganizować ją tak, by cały zespół mógł dobrze i bezpiecznie opiekować się chorymi.

Na oddziale intensywnej terapii ciszę przerywa tylko szum respiratorów i sygnały monitorów. Pacjenci są nieprzytomni, we wstrząsie albo tuż po rozległej operacji, a ich stan może zmienić się w ciągu minut. Pielęgniarka anestezjologiczna – i pielęgniarz, bo wielu mężczyzn wybiera tę specjalizację – czuwa przy nich przez całą dobę: obserwuje parametry życiowe, podaje leki silnie działające, pomaga przy znieczuleniu na bloku operacyjnym i jako jedna z pierwszych osób reaguje, gdy serce chorego przestaje bić.

Operacja trwa kilka godzin, ale powrót do zdrowia – dni, tygodnie, czasem miesiące. W tym czasie najbliżej pacjenta jest pielęgniarka chirurgiczna. Przygotowuje chorego do zabiegu, a po nim pilnuje, by rana dobrze się goiła, ból był opanowany, a pacjent jak najszybciej wstał z łóżka. Uczy, jak żyć ze stomią czy po amputacji, i wychwytuje pierwsze sygnały powikłań. Specjalistka – lub specjalista, bo pielęgniarzy na chirurgii nie brakuje – łączy pracę przy chorych z organizowaniem opieki i szkoleniem młodszych kolegów.

Pacjent z cukrzycą widzi lekarza kilka razy w roku, a przez resztę czasu radzi sobie sam: mierzy poziom glukozy, liczy węglowodany, dawkuje insulinę, reaguje na niedocukrzenie. To, czy robi to dobrze, w dużej mierze zależy od pielęgniarki diabetologicznej. Specjalistka – albo specjalista – w tej dziedzinie uczy samokontroli, prowadzi edukację pacjentów i rodzin, pomaga oswoić sprzęt, opiekuje się chorymi w szpitalu i poradni oraz dba o to, by cukrzyca nie odebrała im samodzielności.

Na oddziale wszystko wygląda spokojnie, a jednak w wynikach z laboratorium pojawia się bakteria, która nie reaguje na większość antybiotyków. Od tej chwili liczy się każda godzina: trzeba ustalić, skąd się wzięła, kogo odizolować i jak nie dopuścić, by przeszła na kolejnych chorych. Pielęgniarka epidemiologiczna rzadko podaje leki przy łóżku – jej pacjentem jest właściwie cały szpital. Pilnuje higieny, szkoli personel, śledzi zakażenia i pisze procedury, dzięki którym operacja czy pobyt na oddziale nie kończy się groźną infekcją.

Pani Helena ma osiemdziesiąt siedem lat, kilka chorób przewlekłych i dziesięć opakowań leków na stoliku. Po upadku w łazience trafia do szpitala trochę zdezorientowana i bardzo przestraszona. Leczenie jednej choroby niewiele tu da – trzeba spojrzeć na całego człowieka: czy je, czy dobrze widzi, czy leki się nie gryzą i kto pomoże jej po powrocie do domu. Tak pracuje pielęgniarka geriatryczna. Jej celem nie jest tylko wyleczenie, ale to, by starszy pacjent jak najdłużej był samodzielny i czuł się sobą.

Na monitorze nad łóżkiem linia zapisu nagle zmienia rytm. Zanim zabrzmi alarm, pielęgniarka już stoi przy pacjencie, patrzy na zapis i ocenia, czy to chwilowe zaburzenie, czy początek czegoś poważnego. Pielęgniarka kardiologiczna czyta EKG jak tekst, wie, co robić przy zatrzymaniu krążenia, i opiekuje się chorymi po zabiegach na sercu. Równie ważna jest jednak druga, cichsza strona tej pracy: rozmowy, po których pacjent z niewydolnością serca wie, jak żyć, by nie wracać do szpitala co kilka tygodni.

Trzy razy w tygodniu, przez kilka godzin, ta sama osoba siada w fotelu, a jej krew płynie przez aparat, który zastępuje chore nerki. Dla wielu pacjentów stacja dializ staje się drugim domem, a pielęgniarka – kimś, kogo widują częściej niż część rodziny. Pielęgniarka nefrologiczna podłącza i nadzoruje dializy, dba o dostęp naczyniowy, uczy chorych diety i dializy w domu, a po przeszczepie nerki pilnuje, by nowy narząd się przyjął. To specjalizacja, w której technika spotyka się z bardzo długimi relacjami z ludźmi.

Ważą czasem mniej niż karton mleka, mieszczą się w dłoni i nie potrafią powiedzieć, co je boli. Pielęgniarka neonatologiczna musi więc rozumieć je bez słów: po kolorze skóry, oddechu, napięciu mięśni i sposobie, w jaki reagują na dotyk. Opiekuje się zdrowymi noworodkami na oddziale położniczym, ale też wcześniakami i chorymi dziećmi na intensywnej terapii, gdzie każdy przybyły gram jest sukcesem. A obok każdego takiego maleństwa są przestraszeni rodzice, którym również trzeba pomóc.

Pacjent, który rano normalnie rozmawiał, nagle nie może znaleźć słów, a kącik jego ust opada. W neurologii czas działa przeciwko choremu, bo każda minuta udaru oznacza utratę kolejnych komórek nerwowych. Pielęgniarka neurologiczna rozpoznaje takie objawy w kilka sekund, ale jej praca nie kończy się na ostrym etapie. Opiekuje się osobami po udarze, z padaczką, chorobą Parkinsona, stwardnieniem rozsianym czy po operacjach mózgu i kręgosłupa – i pomaga im uczyć się od nowa jedzenia, mówienia oraz poruszania.

Pacjentka przychodzi na pierwszą chemioterapię i zanim usiądzie w fotelu, zadaje mnóstwo pytań: czy wypadną jej włosy, czy będzie wymiotować, czy może chodzić do pracy. Pielęgniarka onkologiczna odpowiada spokojnie i rzeczowo, bo wie, że strach bywa dla chorego równie męczący jak samo leczenie. Podaje leki przeciwnowotworowe, przygotowuje do operacji i radioterapii, łagodzi skutki uboczne terapii i towarzyszy pacjentom przez miesiące, a czasem lata – w chwilach nadziei i w tych najtrudniejszych.

Chirurg wyciąga rękę i nawet nie odwraca głowy – w jego dłoni ląduje dokładnie to narzędzie, którego potrzebuje. Za tym prostym ruchem stoją lata nauki: znajomość setek narzędzi, przebiegu operacji i zasad, które chronią pacjenta przed zakażeniem. Pielęgniarka operacyjna, nazywana też instrumentariuszką, przygotowuje salę i sprzęt, podaje narzędzia podczas zabiegu, pilnuje jałowości i liczy każdy gazik, by nic nie zostało w ciele pacjenta. Bez niej żadna operacja się nie odbędzie.

Młody mężczyzna po wypadku oddycha przez rurkę tracheotomijną, je przez sondę i nie wstaje z łóżka. Wraca jednak do domu, bo rodzina chce się nim opiekować – i potrzebuje kogoś, kto pokaże, jak robić to bezpiecznie. Pielęgniarka opieki długoterminowej pracuje z ludźmi, których stan nie poprawi się w kilka dni: przewlekle chorymi, po udarach i urazach, z ciężkimi niepełnosprawnościami. Jej zadaniem jest zapewnić im jak najlepsze życie i jak najwięcej samodzielności – przez miesiące, a często przez lata.

Nie wszystkie choroby da się wyleczyć, ale prawie zawsze można sprawić, by człowiek mniej cierpiał. Na tym polega opieka paliatywna. Pielęgniarka, która się w niej specjalizuje, opiekuje się pacjentami z zaawansowaną, nieuleczalną chorobą – w hospicjum, na oddziale medycyny paliatywnej lub w domu chorego. Uśmierza ból i duszność, dba o ciało, ale przede wszystkim jest obok: rozmawia, słucha, pomaga rodzinie przygotować się na pożegnanie. To praca trudna, a zarazem – jak mówią ci, którzy ją wykonują – wyjątkowo sensowna.

Czterolatek przed pobraniem krwi płacze tak, że słychać go na całym korytarzu, a jego mama denerwuje się jeszcze bardziej niż on. Pielęgniarka pediatryczna ma wtedy kilka minut, żeby uspokoić oboje, sprawnie wykonać zabieg i przy okazji zauważyć, czy dziecko nie jest odwodnione. Na co dzień opiekuje się małymi pacjentami w każdym wieku – od niemowląt po nastolatków – i ich rodzinami. Specjalista tej dziedziny nie tylko pielęgnuje, ale też prowadzi zespół, uczy rodziców i ustala, jak ma wyglądać dobra opieka na oddziale dziecięcym.

Na tym oddziale nie słychać pisku aparatury, a najważniejszym narzędziem pracy jest rozmowa. Pacjent z depresją od trzech dni nie wychodzi z łóżka, inny jest przekonany, że ktoś go śledzi, jeszcze inny po raz pierwszy od tygodni sam poprosił o spacer. Pielęgniarka psychiatryczna jest przy nich przez całą dobę: obserwuje, podaje leki, uspokaja, uczy codziennych umiejętności i zauważa drobne zmiany, które lekarz zobaczyłby dopiero po dłuższym czasie. Specjalista tej dziedziny łączy wiedzę medyczną z psychologiczną i często prowadzi cały zespół pielęgniarski.

Drzwi szpitalnego oddziału ratunkowego otwierają się co kilka minut. Ktoś trzyma się za klatkę piersiową, ktoś ma rozciętą dłoń, karetka przywozi motocyklistę po wypadku. W tym zamieszaniu ktoś musi w kilkadziesiąt sekund ocenić, kto jest w największym zagrożeniu, i od razu zacząć działać. Bardzo często robi to pielęgniarka ratunkowa. Specjalista tej dziedziny prowadzi resuscytację, podaje leki w stanach nagłych, obsługuje sprzęt ratujący życie i potrafi pokierować zespołem, zanim na miejsce dotrze lekarz.

Szpital widzi pacjenta przez kilka dni, a potem zamyka za nim drzwi. Pielęgniarka rodzinna spotyka go w domu – w jego kuchni, przy jego łóżku, z jego rodziną obok. Wie, kto mieszka sam, kto zapomina o lekach, a gdzie dorosłe dzieci nie dają już rady z opieką nad chorym ojcem. Zmienia opatrunki, mierzy cukier i ciśnienie, uczy, doradza i koordynuje pomoc innych służb. Specjalista pielęgniarstwa rodzinnego obejmuje opieką ludzi w każdym wieku, zdrowych i chorych, i często zna ich latami, jak dawny lekarz domowy.

Pierwszoklasista z rozbitym kolanem, gimnastyczka, której zakręciło się w głowie, i nastolatek, który od tygodnia „boli brzuch” zawsze przed matematyką. Wszyscy trafiają do tego samego gabinetu na szkolnym korytarzu. Pielęgniarka szkolna opatruje rany, ale przede wszystkim pilnuje, żeby setki uczniów rosły zdrowo: bada ich w kierunku wad postawy i wzroku, opiekuje się dziećmi przewlekle chorymi, uczy higieny i zdrowych nawyków. Specjalista tej dziedziny łączy medycynę z pedagogiką i współpracuje z nauczycielami, rodzicami oraz dyrekcją.

Operator wózka widłowego ma coraz gorszy słuch, księgowa od miesięcy budzi się z bólem karku, a pielęgniarz z nocnej zmiany nie pamięta, kiedy ostatnio przespał spokojnie noc. Każde z nich spędza w pracy jedną trzecią doby i każde potrzebuje kogoś, kto spojrzy na zdrowie przez pryzmat stanowiska pracy. Tym zajmuje się pielęgniarka w ochronie zdrowia pracujących: bierze udział w badaniach profilaktycznych, ocenia zagrożenia w zakładach, uczy zdrowych nawyków i doradza pracodawcom, jak zmniejszyć ryzyko chorób zawodowych i wypadków.

Nie każdy pacjent w szpitalu czeka na operację. Większość leży na oddziałach, gdzie leczy się lekami, tlenem, dietą i cierpliwą obserwacją: z niewydolnością serca, zapaleniem płuc, rozregulowaną cukrzycą czy chorobą nerek. To świat pielęgniarstwa zachowawczego. Specjalista tej dziedziny pilnuje, żeby leczenie działało, w porę zauważa pogorszenie i – co równie ważne – uczy chorego, jak żyć z przewlekłą chorobą po powrocie do domu. Jest jednocześnie opiekunem, nauczycielem i organizatorem pracy na oddziale.

Ile zawałów da się uniknąć, jeśli ludzie w porę zmierzą ciśnienie? Ile dzieci nie złamie ręki, bo ktoś nauczył je jeździć w kasku? Pielęgniarka zajmująca się promocją zdrowia nie czeka, aż pacjent zachoruje – wychodzi do ludzi wcześniej. Prowadzi warsztaty, przygotowuje programy profilaktyczne dla gmin, szkół i zakładów pracy, uczy chorych, jak żyć z cukrzycą czy astmą, i sprawdza, czy te działania naprawdę coś zmieniają. To specjalizacja dla osób, które lubią uczyć, organizować i przekonywać, a wiedzę medyczną chcą wykorzystać na szeroką skalę.

Grafik dyżurów na przyszły miesiąc, brakujący zapas opatrunków, nowa pielęgniarka do wdrożenia i rodzina pacjenta, która chce porozmawiać „z kimś, kto tu rządzi”. Wszystko to w ciągu jednego przedpołudnia trafia do tej samej osoby. Pielęgniarka oddziałowa to doświadczona pielęgniarka, która kieruje zespołem pielęgniarskim na oddziale szpitala: organizuje pracę, pilnuje jakości opieki i bezpieczeństwa pacjentów, odpowiada za leki i sprzęt. Wciąż jest blisko chorych, ale na co dzień działa przede wszystkim jak menedżerka.

Zajmuje się pielęgnacją i eksploatacją trawników w obiektach sportowych: na stadionach, boiskach do gry w piłkę, polach golfowych itp.; dba o jakość silnie eksploatowanych trawników stosując koszenie, nawożenie, aerację oraz inne zabiegi agrotechniczne; utrzymuje w dobrej kondycji trawniki na dużym terenie, o zróżnicowanej wysokości i różnych typach trawy, rozmaitym podłożu i stopniu eksploatacji.

Obsługuje, nadzoruje i utrzymuje w należytym stanie technicznym różne odmiany pilarek stacjonarnych i przenośnych, wykorzystując je do piłowania wzdłużnego i poprzecznego różnych gatunków i asortymentów drewna oraz wszelkiego rodzaju tworzyw drzewnych.

Obsługuje różnego rodzaju maszyny, w tym sterowane komputerowo, do cięcia bloków kamiennych z marmuru, granitu i innych materiałów pochodzenia naturalnego (lub sztucznego) na płyty, elementy budowlane i inne, zgodnie z instrukcjami obsługi tych maszyn oraz przestrzegając przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy.

Szkoli i wychowuje kandydatów na pilotów balonu wolnego lub szkoli pilotów balonu wolnego w celu podwyższenia ich kwalifikacji lotniczych.

Sprawuje funkcję doradcy nawigacyjnego kapitana statku, w czasie operacji cumowania, odcumowania i kotwiczenia, w celu zapewnienia bezpieczeństwa żeglugi na danym akwenie wodnym (wodach stoczniowych, portowych lub morskich), kieruje pracą uczestniczących w manewrach jednostek pomocniczych i cumowników, zgodnie z wymogami przepisów bezpieczeństwa żeglugi i ochrony środowiska morskiego.

Wykonuje czynności pilota dowódcy pionowzlotu określonego typu, używanego w operacjach lotniczych, zgodnie z zezwoleniem wydanym na taką działalność przez nadzór państwowy oraz zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami i uprawnieniami.

Wykonuje czynności pilota dowódcy albo drugiego pilota samolotu określonej kategorii, klasy, typu, używanego odpłatnie w operacjach lotniczych, zgodnie z zezwoleniem wydanym na taką działalność przez nadzór państwowy oraz zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami i uprawnieniami.

Wykonuje czynności pilota dowódcy sterowca określonej kategorii, klasy, typu, używanego odpłatnie w operacjach lotniczych, zgodnie z zezwoleniem wydanym na taką działalność przez nadzór państwowy oraz zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami i uprawnieniami.

Szkoli i wychowuje kandydatów na pilotów szybowcowych lub szkoli pilotów szybowcowych w celu podwyższenia ich kwalifikacji lotniczych.

Wykonuje czynności pilota dowódcy albo drugiego pilota śmigłowca określonej kategorii, klasy, typu, używanego odpłatnie w operacjach lotniczych, zgodnie z zezwoleniem wydanym na taką działalność przez nadzór państwowy oraz zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami i uprawnieniami.

Wykonuje czynności pilota dowódcy wiatrakowca określonej kategorii, klasy, typu, używanego odpłatnie w operacjach lotniczych, zgodnie z zezwoleniem wydanym na taką działalność przez nadzór państwowy oraz zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami i uprawnieniami.

W imieniu organizatora turystyki towarzyszy uczestnikom imprezy turystycznej, sprawuje opiekę nad nimi, nadzoruje realizację założonego programu imprezy oraz czuwa nad sposobem wykonania usług świadczonych na rzecz uczestników.

Pełni funkcję doradcy kierownika statku, posiada bardzo dobrą znajomość drogi wodnej, na którą ma uprawnienia pilotowe.

Śpiewa solo lub w zespole wokalnym, chórze, rewii piosenki rozrywkowe (kabaretowe, literackie, taneczne), najczęściej z akompaniamentem zespołu instrumentalnego, w salach widowiskowych, koncertowych, lokalach gastronomicznych oraz w miejscach otwartych - na estradzie.