Zawody po studiach, zawodowe i ogólne

Koparka wielonaczyniowa wysoka jak blok mieszkalny robi wrażenie na każdym, kto pierwszy raz stanie na krawędzi odkrywki. Ale sama maszyna niczego nie wydobędzie. Inżynier górnik w górnictwie odkrywkowym planuje, gdzie i jak głęboko zejść, kieruje zdejmowaniem nadkładu oraz pracą koparek, przenośników i zwałowarek, pilnuje stabilności skarp i odwadniania wyrobiska. Myśli też o tym, co zostanie po kopalni: jak przywrócić teren przyrodzie i ludziom, na przykład jako jezioro, las czy miejsce wypoczynku.

Kopalnia nie zawsze oznacza szyby, chodniki i hałdy. Ropę naftową, gaz ziemny, solanki czy wody termalne wydobywa się przez otwory wiertnicze, a na powierzchni widać niewiele: kilka głowic, rurociągi i niewielką stację. Inżynier górnik w górnictwie otworowym planuje, jak zagospodarować złoże, nadzoruje pracę odwiertów, analizuje ciśnienia i przepływy, decyduje o zabiegach zwiększających wydobycie i dba, by wszystko odbywało się bezpiecznie dla ludzi i środowiska — od pierwszego odwiertu aż po jego likwidację.

Zjazd klatką szybową trwa krótko, ale przenosi do zupełnie innego świata. Na dole jest ciemno, ciepło i głośno, a o tym, czy praca idzie sprawnie i bezpiecznie, decydują ludzie z dozoru. Inżynier górnik w górnictwie podziemnym planuje udostępnianie złoża, kieruje drążeniem wyrobisk i eksploatacją, dba o obudowę, wentylację i transport. Przede wszystkim jednak rozpoznaje zagrożenia — metan, tąpania, pożary, wodę — i pilnuje, by każda zmiana wyjechała na powierzchnię cała i zdrowa.

Wiertnica kojarzy się z ropą i gazem, ale otwory wierci się też po wodę, ciepło z wnętrza Ziemi, próbki skał dla geologów i pod fundamenty budowli. Inżynier górnik specjalizujący się w wiertnictwie planuje i nadzoruje te prace: dobiera technologię wiercenia, przygotowuje płuczkę, orurowanie i cementowanie, pilnuje, by otwór był stabilny, szczelny i bezpieczny. Gdy wiercenie się kończy, odpowiada za demontaż urządzeń i przywrócenie terenu do porządku — tak, by po wiertni nie został ślad.