Zawody po studiach, zawodowe i ogólne

„Znasz język, to zostaniesz nauczycielem albo tłumaczem” — tak zwykle reaguje rodzina na wiadomość o wyborze filologii. Tymczasem filolog języka nowożytnego to ktoś więcej niż osoba, która płynnie mówi po hiszpańsku czy niemiecku. Zna historię tego języka i jego odmiany, czyta literaturę w oryginale, rozumie kulturę, z której wyrasta, i potrafi wytłumaczyć, dlaczego coś brzmi naturalnie, a coś nie. Ta wiedza przydaje się w szkole i na uczelni, ale także w wydawnictwie, w firmie międzynarodowej, przy lokalizacji gier czy w instytucji kultury.

Łacina i greka uchodzą za języki martwe, ale filolog klasyczny ma z nimi do czynienia na co dzień — i wcale nie tylko w bibliotece. W archiwach czekają łacińskie listy, kroniki i akta miejskie, których nikt jeszcze nie przetłumaczył. Lekarze, prawnicy i biolodzy wciąż posługują się terminami z antycznymi korzeniami, a twórcy filmów i gier sięgają po mity. Filolog klasyczny odczytuje dawne teksty, przekłada je na współczesną polszczyznę, komentuje i uczy innych, jak je rozumieć. To praca dla kogoś, kto lubi zagadki, słowa i historię jednocześnie.

Mówisz po polsku od dziecka, więc co tu jeszcze badać? Okazuje się, że całkiem sporo: skąd biorą się nowe słowa, dlaczego jedno zdanie przekonuje, a drugie odpycha, jak czytać wiersz sprzed kilkuset lat i co mówi o nas literatura pisana dziś. Filolog polski zawodowo zajmuje się językiem i literaturą – analizuje teksty, poprawia je, uczy innych, jak mówić i pisać jasno. Pracuje w szkole, wydawnictwie, redakcji, agencji, instytucji kultury albo na uczelni. Wszędzie tam, gdzie słowo ma znaczenie, przydaje się ktoś, kto rozumie je naprawdę dokładnie.

Czy autonomiczny samochód powinien w razie wypadku chronić pasażera, czy pieszego? Kto odpowiada za decyzję podjętą przez algorytm? Czy wolno zmieniać geny zarodka? Na takie pytania nie odpowie sam inżynier ani lekarz — potrzebny jest ktoś, kto potrafi precyzyjnie postawić problem, oddzielić argumenty od emocji i pokazać konsekwencje różnych odpowiedzi. Filozof wbrew stereotypowi nie siedzi w chmurach. Analizuje pojęcia, sprawdza poprawność rozumowań i szuka podstaw tego, co uznajemy za wiedzę, dobro czy piękno — na uczelni, w szkole, w komisjach etycznych i firmach technologicznych.

Po operacji kolana lekarz kończy swoją część pracy w kilka godzin. Potem zaczynają się tygodnie, w których ktoś inny uczy pacjenta znów zginać nogę, chodzić bez kul i wejść po schodach bez strachu. Fizjoterapeuta przywraca ludziom sprawność – po urazach, udarach, zawałach, ale też wtedy, gdy kręgosłup buntuje się po latach siedzenia przy biurku. Bada, jak ciało się porusza, układa plan terapii i prowadzi pacjenta krok po kroku. To zawód medyczny, w którym ręce i ruch są równie ważnymi narzędziami jak wiedza z anatomii, a efekty widać gołym okiem.

Dlaczego niebo jest niebieskie, jak działa laser w czytniku i co dzieje się z materią w temperaturze bliskiej zera absolutnego? Większość ludzi przestaje pytać na etapie szkolnych wzorów, a fizyk właśnie wtedy zaczyna na dobre. Szuka praw, które rządzą światem – od cząstek elementarnych po galaktyki – i sprawdza je w eksperymentach albo obliczeniach. Jego praca stoi za półprzewodnikami w telefonach, tomografami w szpitalach i prognozami pogody. Fizyk pracuje w laboratorium, na uczelni, w dziale badań firmy technologicznej, w szpitalu, a coraz częściej także przy analizie danych i w finansach.

Lekarz decyduje, że guz trzeba napromienić. Ale to fizyk medyczny wylicza, jak ułożyć wiązki promieniowania, żeby zniszczyć komórki nowotworowe, a oszczędzić serce czy rdzeń kręgowy leżące tuż obok. Pacjent rzadko go widzi, choć od jego obliczeń i pomiarów zależy skuteczność i bezpieczeństwo leczenia. Fizyk medyczny pracuje w radioterapii, diagnostyce obrazowej i medycynie nuklearnej: planuje leczenie, sprawdza aparaturę, mierzy dawki i dba o to, by promieniowanie służyło pacjentom, nie szkodząc im ani personelowi.

W imieniu właściciela drewna kieruje tratwą i jej załogą, nadzoruje i odpowiada za tratwę oraz bezpieczeństwo żeglugi podczas spławu i postoju.

Wykonuje samodzielnie formy odlewnicze w przypadku formowania w skrzynkach ręcznych lub pracuje w zespole w przypadku form murowanych, formowania w kesonach itp; wprowadza ciekły metal do wnęki formy odlewniczej stosując łyżki, kadzie ręczne oraz kadzie dźwignicowe; oczyszcza odlewy z przywartej masy formierskiej i rdzeniowej, usuwa układ wlewowy, nadlewny, zalewki itp. ręcznie lub za pomocą różnych maszyn i urządzeń; wykonuje samodzielnie rdzenie odlewnicze; wybija samodzielnie odlewy z form odlewniczych lub pracuje w zespole w przypadku dużych form, wymagających stosowania podnośników, suwnic i innych urządzeń.

Wykonuje i nadzoruje proces powstawania modeli, form, wyrobów i półproduktów metodami ręcznymi, zmechanizowanymi i automatycznymi w procesach przesycania lub nasycania nośnika (włókien syntetycznych lub naturalnych) mieszankami impregnacyjnymi określonymi w instrukcjach technologicznych; sieciowanie powstałego wyrobu kompozytowego (laminatu) na formie przy użyciu wstępnie przetworzonego surowca (tzw. preimpregnatu).

Formuje z różnych tworzyw na urządzeniach maszynowo-ręcznych (półautomatach) wyroby ortopedyczne takie jak protezy oraz elementy ortez (gorsetów, kołnierzy itp.).

Ręcznie, w zespole kształtowych wyrobów ceramicznych, formuje takie pół- fabrykaty, jak: kształtki, kamionkę kanalizacyjną, kształtowe płytki fajansowe i kamionkowe, osłony i kształtki ogniotrwałe, kamionkę kwasoodporną, a także ceramiczne półfabrykaty o skomplikowanych kształtach i dużych gabarytach.

Formuje wyroby na toczku z masy porcelanowej, porcelitowej, fajansowej i kamionkowej: naczynia kamionkowe, osłony ogniotrwałe, izolatory niskiego i wysokiego napięcia, naczynia stołowe itp. oraz półfabrykaty, takie jak: kształtki, kamionkę kanalizacyjną, kształtowe płytki fajansowe i kamionkowe, osłony i kształtki ogniotrwałe, kamionkę kwasoodporną, a także ceramiczne półfabrykaty o skomplikowanych kształtach i dużych gabarytach.

Formuje z masy szklanej na urządzeniach maszynowo-ręcznych (półautomatach) wyroby o różnych kształtach i wielkościach, jak: butelki, słoiki, opakowania do specyfików, drobne wyroby galanteryjne; organizuje pracę w zespole oraz konserwuje podstawowe narzędzia pracy.

Dokonuje wyboru lub i doboru fotografii, rysunków do artykułów zamieszczanych w czasopismach i gazetach codziennych, na podstawie posiadanej wiedzy z dziedziny kultury, polityki, historii, sztuki, mody, w zależności od profilu danego wydawnictwa; wyszukuje odpowiedni materiał ilustracyjny z posiadanych przez redakcję zbiorów, zamawia fotografie bądź rysunki w agencjach fotograficznych lub u grafików, przygotowuje koncepcję i zleca sesję zdjęciową, fotoreportaż fotografom zatrudnionych w redakcji bądź w agencjom fotograficznym; posługuje się programami komputerowymi i internetem w celu uzyskania materiału fotograficznego.

Zdjęcie, które pięknie wygląda na ekranie, po wydrukowaniu w katalogu potrafi wyjść za ciemne, a czerwień sukienki zamienia się w pomarańcz. Żeby tak się nie stało, potrzebny jest fotograf poligraficzny — specjalista od przygotowania obrazu do druku. Kiedyś pracował z kamerą reprodukcyjną, kliszami i chemią w ciemni. Dziś skanuje i fotografuje oryginały, zarządza kolorem, przygotowuje pliki do naświetlenia płyt i sprawdza próbne wydruki. To zawód dla kogoś, kto łączy oko fotografa z precyzją technologa i potrafi rozmawiać z drukarzem jego językiem.

Wzór na zasłonie, nadruk na koszulce, kolorowy deseń na obrusie – zanim farba trafi na tkaninę, ktoś musi rozłożyć obraz na pojedyncze kolory i przygotować dla każdego z nich osobny, idealnie spasowany szablon. Tym kimś jest fotograf w drukarni filmowej, czyli w zakładzie drukującym metodą sitową. Nie robi portretów ani reportaży: jego praca to reprodukcja, czyli wierne przenoszenie projektu na negatywy, diapozytywy i filmy, z których powstają formy drukowe. Liczą się oko do koloru, dokładność co do ułamka milimetra i cierpliwość.

Na zdjęciu z gazety widzimy jedno ujęcie. Nie widzimy godzin czekania w deszczu, przepychania się z innymi fotografami, sprawdzania, kto stoi na zdjęciu, ani wysyłania plików z samochodu, zanim wydarzenie się skończy. Fotoreporter nie robi po prostu ładnych zdjęć – opowiada obrazem, co się wydarzyło, szybko, uczciwie i tak, żeby zdjęcie broniło się bez długiego podpisu. To zawód dla ludzi, którzy łączą wrażliwość fotografa z refleksem dziennikarza i nie boją się być tam, gdzie właśnie dzieje się coś ważnego.

Wykonuje fotosy filmu, reklamowe i robocze, zgodnie z wytycznymi i wskazówkami producenta, reżysera i kierownika produkcji filmu; odpowiada za techniczną i fotograficzną jakość fotosów.

Obsługuje specjalizowane i specjalne frezarki ogólnego przeznaczenia; dobiera i stosuje optymalne parametry skrawania, narzędzia i uchwyty, frezuje płaszczyzny, rowki wiórowe w narzędziach wieloostrzowych, sprzęgła kłowe, rowki o różnym zarysie, krzywki, gwinty, wałki wielowypustowe, zęby w kołach zębatych i zębatki (metodą kształtową).

Obsługuje, nadzoruje oraz utrzymuje w należytym stanie technicznym różne odmiany frezarek, na których obrabia elementy z drewna i tworzyw drzewnych.

Wykonuje zabiegi fryzjerskie takie jak: strzyżenie, modelowanie, koloryzacja włosów, układanie i utrwalanie fryzur; doradza klientkom w zakresie doboru koloru, pielęgnacji włosów i typu fryzury; dba o wygląd miejsca pracy, prowadzi rozliczenia z klientkami, odpowiada za stan narzędzi pracy; śledzi bieżącą modę i techniki fryzjerskie, uczęszcza na pokazy fryzjerskie.

Wykonuje zabiegi fryzjerskie takie jak: strzyżenie i golenie włosów, wąsów i brody, modelowanie, koloryzacja, układanie i utrwalanie fryzur; doradza klientom w zakresie doboru koloru, pielęgnacji włosów i typu fryzury; prowadzi rozliczenia z klientami; dba o wygląd miejsca pracy oraz odpowiada za stan narzędzi pracy; śledzi bieżącą modę i techniki fryzjerskie, uczęszcza na pokazy fryzjerskie.

Fryzjer zwierząt (groomer) wykonuje strzyżenie, trymowanie, zabiegi higieniczne, czesanie i kąpiele zwierząt domowych.
Fryzjer zwierząt jest zawodem o charakterze usługowym. Celem pracy fryzjera zwierząt jest zapewnienie zwierzęciu, najczęściej psu lub kotu, higieny i estetycznego wyglądu zgodnego z wzorcem rasy lub sugestiami właściciela. Fryzjer zwierząt przejmuje zwierzę od właściciela, rozczesuje sierść, usuwa pasożyty zewnętrzne, kąpie, suszy, strzyże lub trymuje jego sierść oraz dba o higienę uszu, oczu, łap, pazurów, gruczołów okołoodbytowych i okolic moczowo-płciowych. Fryzjer zwierząt rozpoznaje rasy zwierząt oraz rodzaj i stan sierści. Na tej podstawie dobiera techniki wykonania fryzury, preparaty kosmetyczne i pielęgnacyjne oraz zabiegi higieniczne. Do jego obowiązków należy również dezynfekcja stanowiska pracy, czyszczenie i konserwacja narzędzi i przyborów, zagospodarowanie odpadów powstałych w trakcie wykonywania zabiegów pielęgnacyjnych i higienicznych. Fryzjer zwierząt odpowiedzialny jest za bezpieczeństwo zwierzęcia powierzonego mu na czas wykonywania usługi. W swojej pracy musi kierować się dobrostanem zwierząt. Sposób wykonywania pracy musi dostosować do wielkości, charakteru i zachowania zwierzęcia.

Sprawuje ochronę osób oraz obiektów i urządzeń ważnych ze względu na dobro i interes państwa oraz prowadzi rozpoznanie pirotechniczno-radiologiczne obiektów Sejmu i Senatu; posiada ustawowe prawo stosowania środków przymusu bezpośredniego i broni palnej.

Sprawuje dozór celny oraz kontroluje obrót towarowy z zagranicą; wymierza i pobiera należności celne; dopuszcza towary będące przedmiotem obrotu towarowego z zagranicą do obrotu na polskim obszarze celnym lub do wywozu z kraju; zwalcza oraz ściga przestępstwa i wykroczenia, w zakresie ustalonym w ustawie karnej skarbowej.

Zajmuje się działaniami na rzecz bezpieczeństwa wewnętrznego kraju, przeciwdziała terroryzmowi oraz kontrwywiadem; podejmuje działania na rzecz rozpoznawania, zapobiegania i zwalczania zagrożeń i przestępstw o charakterze krajowym i międzynarodowym; odpowiada za bezpieczeństwo i ochronę najwyższych urzędników państwowych, w tym także przedstawicieli delegacji zagranicznych.

Spełnia zadania publiczne w zakresie wykonywania kar pozbawienia wolności i tymczasowego aresztowania, nadzorując w zakładach karnych osoby odbywające kary pozbawienia wolności i w aresztach śledczych osoby tymczasowo aresztowane, dysponując bronią palną, chemicznymi i mechanicznymi środkami obezwładniającymi, urządzeniami łączności i pojazdami służbowymi.

Planuje, organizuje i prowadzi zajęcia wychowawcze oraz sprawuje opiekę wychowawczą nad osobami tymczasowo aresztowanymi, przebywającymi w areszcie śledczym, i skazanymi, przebywającymi w zakładzie karnym; współdziała z sądem, rodziną, szkołą, zakładem pracy, innymi instytucjami i organizacjami w celu zapewnienia wychowankom warunków prawidłowego rozwoju społecznego, ochrony, a także pomocy w trudnych sytuacjach.

Ochrania granicę państwa na lądzie, morzu i w powietrzu, kontroluje ruch graniczny, rozpoznaje i wykrywa przestępstwa i wykroczenia w zakresie określonym ustawą o ochronie granicy państwa.

Prowadzi działania interweniujące mające na celu ochronę życia, zdrowia i dóbr osobistych i mienia pasażerów korzystających z usług kolei;
na bieżąco monitoruje teren dworca kolejowego, stacji towarowych i osobowych, szlaków kolejowych i innych bezpośrednio podlegających PKO;
chroni mienie kolejowe i powierzone kolei;
sprawuje nadzór nad przestrzeganiem przepisów o porządku na obszarze kolejowym z możliwością użycia broni palnej;
psów służbowych oraz dostępnych środków łączności.

Galwanizer nakłada powłoki metalowe na podłoża metalowe oraz niemetalowe przewodzące prąd elektryczny w celach dekoracyjnych i ochronnych.
Galwanizer jest zawodem o charakterze usługowym. Celem pracy galwanizera jest nakładanie powłok metalowych na podłoża metalowe lub niemetalowe przewodzące prąd elektryczny. Galwanizer zanurza przedmioty metalowe w odpowiednich roztworach (kąpielach), umieszcza w nich anodę i katodę, ustawia napięcie i natężenie prądu płynącego między elektrodami. Obowiązkiem galwanizera jest ścisłe przestrzeganie reżimu technologicznego: temperatury, pH roztworu, czasu nakładania powłoki oraz gęstości kąpieli (składu chemicznego kąpieli), a także odpowiedni dobór dodatków blaskotwórczych, powierzchniowo czynnych itp. Galwanizer jest odpowiedzialny za podłączanie urządzeń pomocniczych, takich jak: filtry, pompy, a także innych mediów niezbędnych do właściwego wykonania procesu. Odpowiada za bieżącą obsługę i konserwację urządzeń galwanizerni. Do jego zadań należy końcowa wizualna ocena obrabianych detali i przedmiotów. Galwanizer wykonuje zadania zgodnie z zasadami i przepisami BHP, ochrony ppoż. i ochrony środowiska.

Garbarz skór bez włosa przygotowuje skóry do garbowania, garbuje i wykańcza według ich przeznaczenia.
Garbarz skór bez włosa jest zawodem o charakterze produkcyjnym. Celem pracy garbarza jest przetworzenie skóry surowej w skórę wyprawioną licową, inaczej skórę bez włosa. Garbarz skór bez włosa sortuje skóry surowe, dobiera w partie produkcyjne, konserwuje, magazynuje, wykonuje operacje technologiczne: rozmaczanie, wapnienie, odwapnianie, wytrawianie, piklowanie, garbowanie (mineralne, roślinne, żywicowe, kombinowane). Sortuje otrzymany półfabrykat w zależności od przeznaczenia: skóry na wierzchy obuwia, podszewki, odzież, galanterię, spodowe, tapicerkę meblową i samochodową, wyroby rymarskie. Odpowiedzialny jest za prawidłowe eksploatowanie i użytkowanie maszyn i urządzeń oraz kontrolowanie urządzeń sterowniczych procesu technologicznego.

Dostarcza aktorom kostiumy, zgodnie z potrzebami poszczególnych ról, pomaga w ich zakładaniu, wykonuje bieżącą konserwację, tj. drobne przeróbki i naprawy krawieckie, pierze bieliznę, prasuje oraz magazynuje powierzone elementy ubiorów.

Garmażer przygotowuje półprodukty, wykonuje wyroby garmażeryjne z surowców i półproduktów ręcznie lub z zastosowaniem maszyn i urządzeń, wykonuje obróbkę wstępną i cieplną w zależności od potrzeb technologicznych.
Garmażer jest zawodem branży spożywczej o charakterze produkcyjnym. Celem pracy garmażera jest produkcja półproduktów i wyrobów garmażeryjnych. Garmażer przyjmuje surowce, półprodukty, dodatki i materiały pomocnicze, przygotowuje je do przerobu, poddaje mechanicznemu lub ręcznemu rozdrobnieniu i obróbce termicznej. Sporządza różnymi technikami i metodami wyroby garmażeryjne, sortuje, kwalifikuje je według jakości, a następnie pakuje. Obowiązkiem garmażera jest stosowanie zasad technologicznych i przestrzeganie norm jakościowych, w tym dokonywanie oceny organoleptycznej. Garmażer jest odpowiedzialny za właściwe wykorzystanie surowców, wytworzenie wyrobów bezpiecznych dla zdrowia oraz za prawidłowe użytkowanie urządzeń produkcyjnych i właściwe oznakowanie produktów na opakowaniach. Do jego zadań należy również segregowanie odpadów poprodukcyjnych.

Wyrabia naczynia, przedmioty użytkowe i zdobnicze oraz zabawki z gliny, przygotowując masę formierską, formując, susząc i wypalając wyroby w piecu garncarskim.

Identyfikuje, bada cechy jakościowe oraz wycenia kamienie szlachetne i jubilerskie.

Dlaczego dwoje zdrowych rodziców ma dziecko z rzadką chorobą? Jak wyhodować pszenicę, która przetrwa suszę? Kto zostawił ślad na miejscu przestępstwa? Odpowiedzi na wszystkie te pytania kryją się w DNA, a odczytuje je genetyk. Bada, jak cechy przekazywane są z pokolenia na pokolenie, wyszukuje mutacje odpowiedzialne za choroby, pomaga tworzyć nowe odmiany roślin i rasy zwierząt, a w laboratoriach sądowych identyfikuje ludzi po śladach biologicznych. To praca dla osób, które lubią biologię i precyzję, nie boją się danych i chcą rozumieć życie na poziomie cząsteczek.

Jak sprawdzić, co kryje się kilometr pod ziemią, nie wiercąc ani jednego otworu? Trzeba wysłać w głąb fale sprężyste, zmierzyć drobne zmiany przyciągania ziemskiego albo przepuścić przez skały prąd – a potem umieć te pomiary odczytać. Geofizyk to fizyk, którego laboratorium jest cała planeta. Szuka złóż ropy, gazu i surowców, wód podziemnych i źródeł ciepła, bada grunt pod autostrady i mosty, monitoruje wstrząsy w kopalniach i trzęsienia ziemi. Pracuje w terenie, z ciężką aparaturą, ale równie dużo czasu spędza przy komputerze, zamieniając surowe dane w mapy tego, czego nie widać.

Gdzie postawić nową szkołę, żeby dzieci nie musiały jeździć do niej przez pół miasta? Które osiedle zaleje woda przy następnej ulewie? Dlaczego jedne wsie się wyludniają, a inne rosną? Na takie pytania odpowiada geograf – i nie ma to wiele wspólnego ze szkolnym wkuwaniem stolic. Geografia łączy wiedzę o przyrodzie z wiedzą o ludziach: bada klimat, rzeki, gleby i rzeźbę terenu, a jednocześnie migracje, rozwój miast, transport i turystykę. Współczesny geograf pracuje z mapami cyfrowymi, zdjęciami satelitarnymi i dużymi zbiorami danych, a jego analizy pomagają mądrze planować przestrzeń, w której żyjemy.

Na pierwszy rzut oka to tylko szara skała w kamieniołomie. Geolog widzi w niej dno dawnego morza, ślady pustynnych wydm sprzed milionów lat albo zapis wulkanicznej erupcji. Ta umiejętność czytania historii Ziemi ma bardzo praktyczne zastosowania: pozwala znaleźć złoża surowców i wody pitnej, ocenić, czy grunt utrzyma most albo wieżowiec, i zaplanować bezpieczne składowanie odpadów. Geolog spędza część czasu w terenie – na wiertniach, budowach, w kopalniach i górach – a resztę w pracowni, gdzie bada próbki, tworzy mapy i modele i pisze dokumentacje, od których zależą decyzje warte miliony.

Wygina w różnych płaszczyznach za pomocą urządzeń giętarskich, mechanicznie lub ręcznie elementy z drewna o różnych promieniach krzywizny, służące do produkcji mebli i innych wyrobów z drewna.

Opracowuje, wg projektu, gilosze (linie, znaki graficzne, mikrodruki, tło) dla banknotów i papierów wartościowych za pomocą maszyny giloszowej lub elektronicznej maszyny grawerującej.

Rytuje wyroby ze szkła gospodarczego za pomocą urządzeń giloszerskich lub pantografu, które następnie wytrawia w kwasach i oczyszcza z parafiny.

Okłada ściany płytkami ceramicznymi szkliwionymi (glazurą), płytkami kamionkowymi i terakotowymi, płytkami szklanymi (marblitowymi), mozaiką szklaną, płytkami kamiennymi i z tworzyw sztucznych imitujących materiały ceramiczne lub kamienne przy zastosowaniu narzędzi do przygotowania ścian oraz zapraw i klejów, do ich nanoszenia na powierzchnię ściany i płytki, do obróbki płytek (przycinanie, wycinanie otworów, doszlifowywanie krawędzi itp.), do spoinowania szczelin między ułożonymi płytkami oraz maszyn i urządzeń do transportu materiałów na placu budowy.

Prowadzi badania terenowe, laboratoryjne i kameralne, mające na celu poznanie genezy, właściwości i przydatności rolniczej gleb oraz organizuje i nadzoruje wszelkie prace związane z ochroną ilości i jakości gleb oraz ich racjonalnym zagospodarowaniem na potrzeby gospodarki narodowej.

Główny księgowy planuje, koordynuje i nadzoruje prowadzenie rachunkowości organizacji.
Główny księgowy nadzoruje całość zagadnień finansowych w przedsiębiorstwach produkcyjnych, handlowych, usługowych, w jednostkach sektora finansów publicznych, w bankach, w jednostkach nieprowadzących działalności gospodarczej, w jednostkach zajmujących się ubezpieczeniami. Organizuje, koordynuje i kontroluje prace komórek finansowo-księgowych. Odpowiada za zgodność dokumentacji księgowej, procedur księgowych, ksiąg rachunkowych, sprawozdań finansowych i raportów o sytuacji finansowej z ustawą o rachunkowości, przepisami podatkowymi. Sporządza bilans, rachunek zysków i strat oraz inne sprawozdania zewnętrzne i wewnętrzne. Zarządza zobowiązaniami i należnościami w jednostce. Dokonuje oceny sytuacji finansowej. Współpracuje z kierownictwem, wykonując czynności wspomagające zarządzanie jednostką. Współpracuje z organami podatkowymi, instytucjami finansowymi i innymi interesariuszami.

Wykonuje, koordynuje i nadzoruje prace związane z opracowywaniem i wdrażaniem technologii wytwarzania wyrobów przemysłowych;
sprawuje nadzór technologiczny nad produkcją;
zarządza pracownikami działu technologicznego.

Odpowiada za odbieranie i terminowe dostarczanie przesyłek, dokumentów i pism wewnątrz organizacji, do urzędów, firm i do osób fizycznych; planuje rozkład dnia pracy; prowadzi ewidencję dostarczanych przesyłek.

Gorseciarka szyje gorsety, biustonosze, kostiumy plażowe, kostiumy kąpielowe, pasy do pończoch na indywidualne zamówienia.
Praca gorseciarki polega na wykonaniu pomiarów sylwetki, wyborze materiałów i dodatków, przygotowaniu szablonów, skrojeniu materiałów i wstępnym zeszyciu wyrobu, a następnie przymierzeniu wyrobu gorseciarskiego, dopasowaniu go do sylwetki i ostatecznym wykończeniu wyrobu.

Utrzymuje porządek i czystość w budynkach mieszkalnych oraz na terenie danej nieruchomości poprzez sprzątanie pomieszczeń, urządzeń i terenu przeznaczonego do ogólnego użytku lokatorów.

Zajmuje się prowadzeniem powierzonego gospodarstwa domowego, uczestniczy lub podejmuje decyzje dotyczące funkcjonowania gospodarstwa; organizuje i wykonuje prace związane z utrzymaniem higieny, żywieniem, wypoczynkiem; posługuje się sprzętem ręcznym i zmechanizowanym do utrzymania higieny pomieszczeń i wyposażenia; obsługuje urządzenia chłodnicze, grzewcze, pralnicze, kuchenne; korzysta z podręczników instruktażowych, np. w zakresie receptur przetwarzania żywności, wypieków, hodowli roślin oraz urządzenia i zagospodarowania przestrzennego gospodarstwa.

Bierze udział w przygotowaniu ceremonii pogrzebowej, wykopuje i zakopuje nowy grób lub rozkopuje istniejący; wykonuje prace porządkowe związane z przygotowaniem grobu, przestawieniem płyty nagrobnej oraz usypaniem nagrobka.

Grafik komputerowy DTP przygotowuje na etapie obróbki cyfrowej materiały graficzne do druku.
Grafik komputerowy DTP (Desktop Publishing Software) jest zawodem o charakterze usługowym. Celem pracy grafika komputerowego DTP jest przekazanie materiałów zapisanych cyfrowo na papier, folię, aluminium lub inne podłoże, w zależności od sposobu druku. Rezultatem pracy grafika komputerowego DTP jest wysokiej jakości materiał cyfrowy, nadający się do druku. W pracy obsługuje specjalistyczne oprogramowanie komputerowe różnych systemach operacyjnych oraz sprzęt peryferyjny. Do zadań grafika DTP należy m.in.: przyjęcie pracy graficznej, sprawdzenie jej pod względem jakości, przygotowanie w poprawnej i właściwej postaci do druku, np. jako płyty offsetowe, polimer itp. Określa również przestrzeń barwną w materiałach graficznych oraz ją ujednolica zgodnie z metodą druku i sugestiami klienta. Obróbka cyfrowych materiałów graficznych przez grafika komputerowego DTP ma na celu podniesienie ich jakości, ułatwienie procesu druku oraz podkreślenie ich wizualnej strony graficznej.

Grafik komputerowy multimediów projektuje i przygotowuje elementy graficzne wykorzystywane w realizacjach multimedialnych.
Działalność grafika komputerowego multimediów polega na tworzeniu projektów graficznych oraz ich realizacji. Podstawowym wytworem są różnorodne elementy graficzne potrzebne do skompilowania projektu multimedialnego. W zakres obowiązków grafika komputerowego multimediów wchodzi stworzenie koncepcji graficznych poszczególnych elementów na podstawie założeń projektu. Podstawowe zadania zawodowe grafika komputerowego multimediów obejmują analizę założeń projektu multimedialnego, przygotowanie projektu, opracowanie poszczególnych elementów składowych projektu, dostosowanie koniecznych narzędzi, przygotowanie potrzebnych materiałów, wykonanie zadania według założonych celów, przekazanie wykonanych elementów składowych multimediów do dalszego opracowania oraz archiwizowanie wykonanych elementów. Grafik komputerowy multimediów powinien posiadać przygotowanie plastyczne i biegle posługiwać się komputerem oraz oprogramowaniem graficznym, w tym również powinien znać zasady i narzędzia archiwizacji. Zawód grafika komputerowego multimediów jest najczęściej wykonywany w agencjach reklamowych, domach mediowych, studiach graficznych, studiach postprodukcji filmowej, studiach telewizyjnych, portalach internetowych, firmach zajmujących się produkcją aplikacji multimedialnych i gier komputerowych, oraz w większych firmach produkcyjnych i usługowych, które tworzą materiały graficzne na własne potrzeby. Istnieje również możliwość świadczenia pracy na odległość, np. w domu.

Grawer nanosi znaki informacyjne lub zdobnicze na metale i materiały niemetalowe.
Grawer jest zawodem o charakterze usługowym. Celem pracy grawera jest nanoszenie znaków informacyjnych lub zdobniczych na wyroby. Do głównych zadań grawera należy projektowanie wyrobów grawerskich, przygotowywanie materiału, nanoszenie wzorów, ornamentów, logotypów, informacji i liternictwa na metale i niektóre materiały niemetalowe. Oprócz tradycyjnego grawerstwa ręcznego i maszynowego w ostatnich latach rozpowszechniły się metody grawerowania przy użyciu maszyn sterowanych cyfrowo (tzw. ploterów grawerskich lub frezarko-grawerek) oraz laserów grawerujących o różnych typach głowic. Zadaniem grawera jest wykonywanie obróbki w taki sposób, aby uzyskać zamierzony efekt opisany w projekcie lub zleceniu klienta, niezależnie od tego, jakimi metodami grawerowania, technologiami czy narzędziami będzie się posługiwał. Grawer jest odpowiedzialny za poprawne odczytanie projektu dostarczonego w postaci szkicu, opisu, rysunku technicznego, dobranie materiałów, dobranie lub wykonywanie narzędzi potrzebnych do zrealizowania projektu. Odpowiada za jakość i estetykę wykonanej pracy oraz prawidłowe eksploatowanie maszyn i urządzeń. Nieodłącznym elementem jego pracy jest komunikowanie się z klientami.

Wykonuje grawerowanie ręczne, na specjalnych obrabiarkach lub urządzeniach elektronicznych, w płytach z metali kolorowych, stali lub tworzyw sztucznych wszelkich liter, krojów pism i znaków do produkcji matryc, klisz kreskowych i siatkowych, do druku jedno- i wielobarwnego.

Wykonuje prace związane z rytowaniem - grawerowaniem, czyli bardzo subtelnym rzeźbieniem na szkle gospodarczym i kryształach, różnych kompozycji dekoracyjnych za pomocą wrzecionowych warsztatów rytowniczych, tarcz mosiężnych, kamiennych, karborundowych, elektrokorundowych i drewnianych oraz past polerskich.

Dokonuje oceny grzybów świeżych rosnących w warunkach naturalnych oraz grzybów suszonych, będącej podstawą dopuszczenia lub niedopuszczenia ich do obrotu lub produkcji przetworów grzybowych oraz środków spożywczych zawierających grzyby.

Hafciarka wykonuje haft ręczny za pomocą krosien do haftu lub maszynowy z użyciem prostych maszyn hafciarskich albo automatów hafciarskich.
Praca hafciarki ręcznej polega na wykonywaniu haftu ręcznego na różnego rodzaju tkaninach i dzianinach. Haftem ręcznym najczęściej zdobione są sztandary (wojskowe, szkolne, kościelne itp.), szaty liturgiczne, konfekcja, obrazy itp. Hafciarka, wykonująca haft ręczny może zajmować się również konserwacją tkanin. Pracuje głównie na konkretne zamówienie klienta, ściśle stosując się do jego wskazówek. Bywa tak, że klient podaje główne parametry zlecenia, np. treść napisów, natomiast ustalenie jego kształtu graficznego pozostawia wyobraźni i doświadczeniu hafciarki. Haft może składać się z motywów geometrycznych, napisów, motywów roślinnych i zwierzęcych, elementów krajobrazu czy postaci. Hafciarka obsługująca maszynę do haftu zajmuje się ręcznym przemieszczaniem tkaniny, natomiast obsługa automatu hafciarskiego polega na nadzorowaniu wykonania haftu przez maszynę. Proces powstawania haftu zaczyna się od opracowania specjalnego programu hafciarskiego (w formacie czytelnym dla automatu, najczęściej DST). Następnie program importowany jest do panelu sterującego automatem. Hafciarki maszynowe znajdują zatrudnienie w przedsiębiorstwach związanych z przemysłem tekstylnym i reklamowym. Coraz częściej pojawiają się, głównie w centrach handlowych, hafciarskie punkty usługowe wyposażone w jednogłowicowe maszyny-hafciarki.

Obsługuje instalacje doprowadzające parę i gorącą wodę do urządzeń przyspieszonego dojrzewania (hartowania) betonów ciężkich oraz autoklawy do hartowania półfabrykatów wapienno-piaskowych i betonów komórkowych przez działanie parą wodną o wysokim ciśnieniu.

Samodzielnie wykonuje obróbkę cieplną i cieplno-chemiczną stopów żelaza i metali nieżelaznych, zgodnie z dokumentacją techniczną, opisami wykonania pracy i instrukcjami; sporządza kąpiele, reguluje temperaturę pieców hartowniczych, określa czas nagrzewania, wygrzewania, studzenia, posługuje się aparaturą kontrolno-pomiarową oraz analizuje jej wskazania, prowadzi dokumentację wsadową i technologiczną.

Nadzoruje stan sanitarny placówek nauczania i wychowania (szkół, przedszkoli, internatów, poradni medycyny szkolnej), stan zdrowia i rozwoju uczniów oraz oświatę zdrowotną w szkolnictwie.

Pożółkły list z pieczęcią, akta z sądu sprzed stu lat, nagranie rozmowy z kimś, kto pamięta wojnę – dla większości ludzi to stare papiery i ciekawostki. Dla historyka to świadkowie, których trzeba przesłuchać, porównać i sprawdzić, czy mówią prawdę. Historyk odtwarza przeszłość na podstawie źródeł, a potem opowiada o niej tak, by inni mogli ją zrozumieć: w książce, na lekcji, na wystawie, w filmie czy podcaście. W świecie, w którym łatwo o fałszywe informacje i wygodne mity, umiejętność krytycznego czytania źródeł i budowania uczciwej opowieści o tym, co się wydarzyło, jest cenniejsza, niż mogłoby się wydawać.

Obraz w kościelnej zakrystii od dawna uchodzi za dzieło anonimowego malarza. Ale ktoś zauważa, że sposób malowania dłoni przypomina warsztat znanego mistrza, w archiwum parafii odnajduje rachunek sprzed wieków, a badanie w podczerwieni pokazuje szkic ukryty pod farbą. Tak wygląda praca historyka sztuki – połączenie wrażliwego oka, wiedzy o epokach i stylach oraz cierpliwego śledztwa w dokumentach. Historyk sztuki opisuje i bada dzieła, ustala ich autorstwo i pochodzenie, przygotowuje wystawy, chroni zabytki, wycenia obiekty na rynku sztuki i opowiada o nich tak, żeby chciało się na nie patrzeć dłużej.

Planuje, organizuje i wykonuje prace związane z chowem i hodowlą bydła w celu produkcji mleka, mięsa, sztuk hodowlanych, skór.

Planuje, organizuje i wykonuje prace związane z chowem i hodowlą drobiu oraz prowadzi sprzedaż drobiu i produktów drobiarskich.

Planuje, organizuje oraz wykonuje prace związane z hodowlą i chowem różnych gatunków i typów użytkowych zwierząt (bydła, trzody chlewnej, owiec, koni, drobiu itp.) oraz prowadzi sprzedaż produkcji.

Prowadzi hodowlę jedwabników, nasadzenia drzew morwowych, zbiera liście morwy na paszę dla jedwabników, żywi i pielęgnuje gąsienice oraz przygotowuje kokony do sprzedaży.

Planuje, organizuje, nadzoruje oraz wykonuje czynności związane z chowem i hodowlą koni; prowadzi zbyt sztuk hodowlanych i użytkowych.

Planuje, organizuje, wykonuje prace związane z chowem i hodowlą owiec oraz zbytem zwierząt żywych, wełny, skór i mięsa.

Prowadzi chów i hodowlę bażantów, przepiórek, perliczek, kuropatw, gołębi itp. dla celów sportowych i spożywczych.

Zajmuje się hodowlą i chowem ryb słodkowodnych w stawach.

Planuje, organizuje i wykonuje prace związane z chowem i hodowlą trzody chlewnej oraz zbytem sztuk żywych czy mięsa.

Organizuje, nadzoruje i bezpośrednio prowadzi hodowlę lub chów towarowy oraz zbyt (sprzedaż) takich zwierząt, jak: psy, koty, świnki morskie, chomiki, myszy, szczury, ptaki, gady, płazy, ryby i owady.

Planuje, organizuje i wykonuje prace związane z chowem i hodowlą zwierząt futerkowych, takich jak: lisy, norki, nutrie, szynszyle, fretki, tchórzofretki, jenoty, króliki, a także prowadzi zbyt skór oraz mięsa.

Dobiera odpowiedni gatunek, rasę lub szczep zwierząt laboratoryjnych: myszy, szczurów, królików, owadów, zgodnie z wymaganym standardem jakościowo-użytkowym; pracuje nad uzyskiwaniem masowej populacji osobników.

Hoduje i rozmnaża zwierzęta gospodarcze w celu zapewnienia sobie i swojemu gospodarstwu domowemu żywności, miejsca zamieszkania i dochodów.

Homeopata poprawia stan zdrowia pacjenta stosując homeopatyczną metodę leczenia i zlecając leki homeopatyczne.
Homeopata jest terapeutą w dziedzinie medycyny komplementarnej. Celem pracy homeopaty jest przywrócenie lub poprawa stanu zdrowia chorego oraz propagowanie profilaktyki zdrowotnej. Homeopata stara się zmniejszyć lub zlikwidować objawy, skutki chorób oraz konsekwencje uboczne leczenia tradycyjnego, a także wzmocnić system odpornościowy organizmu i jego zdolności do samoleczenia. Homeopata przeprowadza wywiad z pacjentem w celu ustalenia jego stanu zdrowia. Uwzględniając diagnozę lekarską, wyniki badań laboratoryjnych, opinie i konsultacje specjalistyczne, ocenia stan zdrowia pacjenta i ustala terapię homeopatyczną. Homeopata dobiera leki homeopatyczne, określa ich dawkowanie oraz okres stosowania. Monitoruje stan zdrowia pacjenta podczas konsultacji i wizyt kontrolnych. Modyfikuje terapię homeopatyczną stosownie do zmian stanu zdrowia pacjenta. Dokumentuje historię choroby pacjenta. Homeopata może leczyć ostre i przewlekłe choroby, także w sytuacji, gdy medycyna tradycyjna nie oferuje pacjentom możliwości leczenia lub terapii paliatywnej. Homeopata zajmuje się również profilaktyką zdrowotną. Odpowiada za stan zdrowia pacjenta i ponosi pełną odpowiedzialność za skutki zaleconej przez siebie terapii. Homeopata powinien przestrzegać tajemnicy zawodowej.

Opiekuje się podróżnymi w portach lotniczych, na dworcach kolejowych i autobusowych, stacjach metra, klientami wielkich domów towarowych, gośćmi hotelowymi oraz uczestnikami dużych imprez sportowych, konferencji i zjazdów; dba o ich potrzeby i bezpieczeństwo, ułatwiając i uprzyjemniając im podróż, pobyt lub przejazd czy zakupy.

Formuje przez kształtowanie i wydmuchiwanie z masy szklanej wyroby szklane zdobione metodami hutniczymi, w tym również z mas specjalnych, wyroby szklane kapowe o różnych kształtach i wielkościach ze szkła gospodarczego, ołowiowego, oświetleniowego, laboratoryjnego, technicznego i opakowaniowego; konserwuje narzędzia i urządzenia; kieruje i organizuje pracę zespołu; posługuje się takimi narzędziami hutniczymi, jak: piszczele, nabieraki, kształtownice, formy, różnego rodzaju szczypce itp.

Hydraulik wykonuje prace montażowe i remontowe instalacji wodnych, kanalizacyjnych i grzewczych.
Hydraulik jest zawodem o charakterze usługowym. Praca hydraulika polega na wykonywaniu instalacji zimnej i ciepłej wody, instalacji kanalizacyjnych i centralnego ogrzewania zgodnie z dokumentacją projektową i zaleceniami nadzoru technicznego, wykonywaniu prób szczelności, regulacji i płukaniu instalacji. Hydraulik wykonuje zarówno prace przygotowawcze (bruzdy, otwory w murach), jak i prace związane z łączeniem rur stalowych, miedzianych, kamionkowych i z tworzyw sztucznych. Ponadto zajmuje się montażem przyborów sanitarnych, urządzeń i zbiorników ciśnieniowych, urządzeń grzewczych, wykonywaniem izolacji antykorozyjnych, termicznych i przeciwwilgociowych. Hydraulik usuwa awarie, wykonuje naprawy planowane oraz modernizację i konserwację instalacji, a także sporządza zapotrzebowanie materiałowe dla wykonywanych i remontowanych instalacji. Wszystkie prace hydraulik musi wykonywać zgodnie z warunkami technicznymi wykonania i odbioru robót sanitarnych.

Wykonuje i opracowuje morskie pomiary batymetryczne, sonarowe i magnetometryczne dla celów bezpieczeństwa żeglugi, wydawnictw nawigacyjnych, ochrony wybrzeża, morskich robót budowlanych, a także dla celów naukowo-badawczych, ochrony podwodnego dziedzictwa kulturowego, poszukiwań i eksploatacji bogactw naturalnych z dna morskiego oraz poszukiwania zatopionego mienia.

Prowadzi badania nad obiegiem wody w przyrodzie w powiązaniu z klimatem i innymi elementami środowiska przyrodniczego, obejmujące wody rzeczne (potamologia), jeziorne (limnologia), podziemne (hydrogeologia), wody bagien (paludologia) i lodowce (glacjohydrologia); przygotowuje prognozy i ekspertyzy na potrzeby m.in.: rolnictwa, przemysłu, budownictwa, energetyki, żeglugi, gospodarki komunalnej i ochrony środowiska.

Prowadzi badania, opracowuje i doskonali modele teoretyczne i metody pomiarów odnoszące się do atmosferycznego transportu wilgoci, opadów atmosferycznych, kondensacji i przemian z udziałem fazy stałej oraz do składu, struktury i dynamiki hydrosfery w powiązaniu z oddziaływaniem szeroko rozumianego środowiska człowieka; przygotowuje prognozy stanu wód powierzchniowych wykorzystywane w różnych dziedzinach gospodarki.

Wykonuje projekty okładek do książek, magazynów, ilustracje do tekstów różnych publikacji: bajek, komiksów, powieści, książek popularnonaukowych, gier komputerowych, artykułów w magazynach, czasopismach i gazetach codziennych oraz reklam, bilbordów, opakowań produktów itp.; wykorzystuje grafikę, rysunek oraz programy komputerowe do realizacji projektów; współpracuje z firmami zlecającymi projekty ilustracyjne.

Prezentuje na imprezach estradowych, w cyrkach i innych przedstawieniach numery, sztuczki i efekty trikowe powodujące u widzów zakłócenia toku ich logicznego rozumowania; posługuje się małymi lub dużymi akcesoriami wykorzystując nienadążanie wzroku, odwrócenie uwagi, powierzchnie lustrzane, tło i różne triki techniczne wzbogacając je elementami muzycznymi, tańcem, angażowaniem widzów do udziału w przedstawieniu.

Opracowuje we współpracy z reżyserem i operatorem dźwięku efekty dźwiękowe do scen filmowych i uczestniczy w ich nagrywaniu.

Impregnuje surowce drzewne na zimno, gorąco, metodą powierzchniową i ciśnieniowopróżniową wg instrukcji technologicznych, w celu zabezpieczenia ich przed grzybami lub zmianą właściwości fizycznych.

Mała wieża na lotnisku, przez okno widać trawiasty pas i wiatrowskaz. W słuchawkach odzywa się pilot, który za kilka minut będzie lądował. Osoba przy mikrofonie nie wydaje mu poleceń jak kontroler na wielkim lotnisku – przekazuje informacje: jaki wieje wiatr, który pas jest w użyciu, kto jeszcze krąży w pobliżu. Informator lotniskowej służby informacji powietrznej, nazywany w skrócie informatorem AFIS, pracuje na lotniskach bez kontroli ruchu i dba, by każdy pilot wiedział dokładnie to, czego potrzebuje do bezpiecznego lotu.

Bezpośrednio lub telefonicznie udziela podróżnym informacji na temat komunikacji kolejowej lub autobusowej na terenie kraju i w ruchu międzynarodowym.

Zgodnie z posiadanymi uprawnieniami pełni służbę na stanowisku operacyjnym lotniskowej, obszarowej lub radarowej obszarowej służby informacji powietrznej; współdziała z innymi służbami ruchu lotniczego, służbą meteorologiczną i załogami statków powietrznych w zakresie pozyskiwania i przekazywania informacji lotniczych, przy zastosowaniu ustalonych procedur i instrukcji operacyjnych.

Jest trzecia w nocy, na SOR trafia pacjent po wypadku, a tomograf właśnie wykonał serię zdjęć. Zanim radiolog zdąży je obejrzeć, obrazy muszą trafić na serwer, połączyć się z kartą pacjenta i pojawić się na monitorze w gabinecie obok. Jeśli coś po drodze zawiedzie, diagnoza się opóźnia. Informatyk medyczny pilnuje, żeby szpitalne systemy – od rejestracji, przez laboratorium, po pracownię obrazową – działały razem i bez przerw. Mówi językiem administratora sieci, ale rozumie też, czego potrzebują lekarz, pielęgniarka i diagnosta laboratoryjny.

Inkasent odczytuje wskazania urządzeń pomiarowych oraz pobiera należności za zużycie mediów.
Inkasent odczytuje liczniki prądu, gazu, wody lub ciepła. Ustala informacje niezbędne do określenia należności za zużycie mediów przez odbiorcę oraz sporządza dokumentację odczytu. Inkasent może przyjmować wpłaty bezpośrednio od odbiorcy. Inkasent wykonuje swoją pracę na wyznaczonym terenie i w określonym terminie, często na posesji klienta; informując go wcześniej o czasie i zakresie wykonywanych czynności. Inkasent sprawdza prawidłową pracę urządzeń pomiarowych, poprawność zaplombowania oraz szczelność instalacji. Wszelkie nieprawidłowości niezwłocznie zgłasza odpowiednim służbom.

Przygotowuje i przedkłada kierownikowi zakładu pracy analizy dotyczące bhp w zakładzie oraz propozycje usunięcia występujących zagrożeń; bada przyczyny wypadków w pracy i wnioskuje o ich usunięcie; prowadzi rejestr dokumentów dotyczących wypadków przy pracy i chorób zawodowych; wstrzymuje pracę maszyn i urządzeń w razie zagrożenia życia i zdrowia pracowników; odsuwa od pracy osoby dla których praca na określonym stanowisku jest wzbroniona; bierze udział w opracowywaniu planów modernizacji zakładu; współpracuje ze wszystkimi komórkami zakładowymi w zakresie spraw bhp, popularyzuje na terenie zakładu pracy zagadnienia bhp, oraz prowadzi szkolenia wstępne nowo przyjętych pracowników.

Z ramienia terenowego organu administracji morskiej lub śródlądowej nadzoruje bezpieczeństwo żeglugi, zgodnie z przepisami prawa materialnego i przepisami o właściwości miejscowego organu.

Nadzoruje przestrzeganie prawa budowlanego w zakresie zgodności projektów budowlanych z planami zagospodarowania przestrzennego oraz wymaganiami ochrony środowiska, spełniania warunków bezpieczeństwa ludzi i mienia w projektach budowlanych; dba o zgodność rozwiązań architektoniczno-budowlanych z przepisami.

Nadzoruje przestrzeganie prawa budowlanego w zakresie zgodności projektów dróg z planami zagospodarowania przestrzennego oraz wymaganiami ochrony środowiska, spełniania warunków bezpieczeństwa ludzi i mienia w drogowych projektach budowlanych; dba o zgodność rozwiązań architektoniczno-budowlanych z przepisami.

Nadzoruje przestrzeganie prawa budowlanego w zakresie zgodności projektów obiektów inżynierskich z planami zagospodarowania przestrzennego oraz wymaganiami ochrony środowiska, spełniania warunków bezpieczeństwa ludzi i mienia w projektach obiektów inżynierskich; dba o zgodność rozwiązań architektoniczno-budowlanych z przepisami.

Na podstawie pisemnego imiennego upoważnienia przeprowadza kontrolę przestrzegania przepisów ustawy prawo o miarach, dotyczących legalnych jednostek miar i przyrządów pomiarowych podlegających prawnej kontroli metrologicznej, i przestrzegania przepisów ustawy o towarach paczkowanych, dotyczących zasad paczkowania wyrobów medycznych, produktów leczniczych i biobójczych oraz produkcji butelek miarowych do tych wyrobów.