
Powódź, długotrwała susza czy skażona woda to zagrożenia, z którymi mierzą się dziś samorządy, firmy i służby ratownicze. Na inżynierii bezpieczeństwa w SGGW w Warszawie studenci uczą się rozpoznawać takie ryzyka, szacować je i planować działania, a w drugiej części studiów mogą wybrać specjalność zagrożenia hydrologiczne, w której modelują powodzie i badają, jak woda zachowuje się w mieście — a na końcu możesz sprawdzić, czy taki kierunek to coś dla Ciebie.
Inżynieria bezpieczeństwa w SGGW to kierunek pierwszego stopnia, prowadzony stacjonarnie przez Wydział Budownictwa, Inżynierii Środowiska i Architektury. Studia trwają 3,5 roku, czyli siedem semestrów, a program obejmuje 210 punktów ECTS. Absolwent kończy je tytułem inżyniera. Do wyboru są trzy specjalności: bezpieczeństwo i higiena pracy, pomoc humanitarna i rozwojowa oraz zagrożenia hydrologiczne, o której jest ten tekst.
Studenci uczą się identyfikować zagrożenia naturalne i skutki zmian klimatu dla ludzi i mienia. Oceniają też ryzyko związane z infrastrukturą techniczną, instalacjami przemysłowymi i urządzeniami oraz szacują zagrożenia społeczne, na przykład na imprezach masowych i w przestrzeni publicznej. Program obejmuje analizę ryzyka katastrof naturalnych i nienaturalnych oraz zarządzanie bezpieczeństwem zgodnie z przepisami polskimi i unijnymi. W tle stale pojawia się zrównoważony rozwój, bo bezpieczna infrastruktura ma być też rozsądna dla środowiska.
Pierwsze semestry to przedmioty ogólne i inżynieryjno-techniczne. Studenci mają matematykę, fizykę, chemię oraz biologię i ekologię, a obok nich grafikę inżynierską, systemy informatyczne i bazy danych, prawoznawstwo i psychologię społeczną. Już w drugim semestrze pojawiają się zajęcia, które później przydają się przy tematach związanych z wodą. Przykładem są hydrologia, meteorologia, geologia z hydrogeologią oraz systemy informacji przestrzennej. Dzięki temu przyszli inżynierowie od początku oswajają się z danymi o pogodzie, gruntach i terenie.
W kolejnych semestrach program przesuwa się w stronę bezpieczeństwa jako takiego. Studenci mają między innymi zarządzanie kryzysowe, pomoc przedmedyczną, zagadnienia niezawodności i bezpieczeństwa, zagrożenia biologiczne, negocjacje w zarządzaniu kryzysowym oraz bezpieczeństwo obiektów i prac budowlanych. Wśród przedmiotów obieralnych są między innymi zagrożenia podtopieniami i osuwiskami, zagrożenia chemiczne i bezpieczeństwo żywnościowe. To spora różnorodność, więc kierunek dobrze sprawdza się u osób, które lubią łączyć technikę z organizacją.
W piątym semestrze pojawiają się przedmioty, które wprost dotyczą żywiołów. Studenci uczą się o rozprzestrzenianiu zanieczyszczeń, zagrożeniach powodzią i suszą oraz zagrożeniach atmosfery, a także o wentylacji. Do wyboru mają też zajęcia z przestrzennej analizy zagrożenia, systemów informacyjnych gospodarowania wodami oraz teledetekcyjnych technik oceny zagrożenia. Ta część programu pokazuje, że bezpieczeństwo coraz częściej opiera się na mapach, danych i modelach.
Ta specjalność skupia się na zagrożeniach związanych z wodą: od ich rozpoznania, przez analizę, po zarządzanie ryzykiem. Specjalizacja to blok zajęć w szóstym i siódmym semestrze, który obejmuje następujące przedmioty:
W szóstym semestrze studenci odbywają praktykę zawodową, która trwa 160 godzin. Studia kończy praca dyplomowa i jej obrona, a w ostatnich semestrach towarzyszą jej seminaria dyplomowe. Program zakłada też naukę języka obcego i potwierdzenie znajomości na poziomie B2. Na starcie trzeba jeszcze zaliczyć szkolenia, między innymi z BHP, które odbywają się zdalnie.
Strona kierunku wymienia kilka ścieżek zawodowych, które dotyczą absolwentów całego kierunku:
Inżynieria bezpieczeństwa w SGGW łączy podstawy nauk ścisłych z zarządzaniem kryzysowym i oceną ryzyka. Specjalność zagrożenia hydrologiczne dokłada do tego modelowanie powodzi i suszy, hydrologię miejską oraz prawo wodne, dlatego wybierają ją osoby zainteresowane wodą jako źródłem zagrożeń. Aktualne zasady kwalifikacji i opłaty warto sprawdzić w serwisie rekrutacyjnym uczelni, bo różnią się między naborami.

10 pytań · dwie minuty