
Druk 3D trafia do fabryk, laboratoriów i medycyny, a za każdym udanym wydrukiem stoją ludzie, którzy rozumieją jednocześnie projekt, materiał i maszynę. Tego uczy Inżynieria druku 3D – inżynierskie studia pierwszego stopnia na Wydziale Matematyki, Fizyki i Informatyki UMCS w Lublinie. Program łączy modelowanie, wiedzę o materiałach i budowę urządzeń, a praktyki prowadzą m.in. do instytutów badawczych i zakładów przemysłowych — na końcu możesz sprawdzić, czy to kierunek dla Ciebie.
Inżynieria druku 3D na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie to stacjonarne studia pierwszego stopnia o profilu ogólnoakademickim, które trwają 7 semestrów, czyli 3,5 roku, i kończą się uzyskaniem tytułu inżyniera. Kierunek prowadzi Wydział Matematyki, Fizyki i Informatyki, a zajęcia odbywają się po polsku. Uczelnia kształci na nim specjalistów dla przemysłu 4.0 w obszarze technologii addytywnych, czyli przyrostowych. Program opiera się na badaniach prowadzonych w trzech dyscyplinach: fizyce, chemii oraz informatyce technicznej i telekomunikacji.
Całość stoi na trzech filarach, które dobrze pokazują, czym ten kierunek różni się od typowej informatyki czy mechaniki:
Studenci zdobywają wiedzę wielodyscyplinarną z fizyki, matematyki, chemii i informatyki. W programie pojawiają się m.in. inżynieria odwrotna, elektronika, optyka, termodynamika, automatyka, budowa urządzeń do druku 3D, chemia fizyczna, właściwości materiałów oraz programowanie. Taki zestaw może zaskoczyć osoby, które kojarzą druk 3D głównie z hobbystyczną drukarką na biurku. Tutaj chodzi o zrozumienie całego procesu – od tego, z czego zbudowany jest materiał, przez działanie urządzenia, po cyfrowy model, który trafia do druku.
Dużą część studiów wypełniają umiejętności praktyczne. Studenci uczą się projektowania przestrzennego, prototypowania, wytwarzania materiałów, obsługi urządzeń i aparatury oraz kontroli jakości. Projektują i modyfikują rozwiązania w programach CAD, przygotowują symulacje i wizualizacje, poznają budowę i obsługę urządzeń drukujących i skanujących. Omawiane są też zastosowania druku 3D w przemyśle, architekturze, medycynie i badaniach naukowych.
Zajęcia prowadzone są w pracowniach chemicznych, fizycznych i komputerowych, a także w pracowniach specjalistycznych: druku 3D, post-processingu, projektowania i inżynierii odwrotnej. Post-processing to obróbka wydruku po zakończeniu drukowania, a inżynieria odwrotna polega na odtwarzaniu cyfrowego modelu na podstawie istniejącego przedmiotu. Kadrę tworzą specjaliści, którzy aktywnie pozyskują finansowanie na badania. Studenci mogą włączać się w prace badawcze w katedrach Instytutu Fizyki, Instytutu Nauk Chemicznych i Instytutu Informatyki.
Program przewiduje blok przedmiotów fakultatywnych, dzięki któremu można ukierunkować swoje studia. Strona kierunku wskazuje dwie możliwości:
Pierwsza ścieżka będzie bliższa osobom, które lubią chemię i fizykę materiałów, druga – tym, których bardziej ciekawi elektronika, automatyka i konstrukcja urządzeń. W obu przypadkach podstawą pozostaje projektowanie 3D i praca z modelem cyfrowym. Wybór ścieżki pozwala więc pogłębić jedną dziedzinę bez rezygnowania z szerokiego, inżynierskiego przygotowania.
Praktyki są wpisane w program studiów i mają pomóc w poznaniu rynku pracy. Program praktyk przemysłowych obejmuje instytuty badawcze, przemysłowe centra rozwojowe i placówki ochrony zdrowia. Wśród partnerów uczelnia wymienia m.in. Instytut Agrofizyki PAN w Lublinie, PZL Świdnik i Narodowe Centrum Badań Jądrowych w Świerku. Możliwe są też staże i praktyki w firmach w kraju i za granicą oraz projekty i zajęcia organizowane przez firmy z branży IT.
Ciekawostka: wśród miejsc praktyk dla przyszłych inżynierów druku 3D są nie tylko zakłady przemysłowe, ale też placówki medyczne – m.in. Centrum Onkologii Ziemi Lubelskiej im. św. Jana z Dukli i Uniwersytet Medyczny w Lublinie.
Poza zajęciami studenci działają w kołach naukowych i samorządzie, realizują własne projekty, prowadzą warsztaty dla uczniów, biorą udział w konferencjach, szkołach naukowych, targach branżowych i wydarzeniach popularyzujących naukę. Mogą też wyjechać na wymianę studencką, np. w ramach programu Erasmus+. Na kulturę i sport jest miejsce w Akademickim Centrum Kultury i Mediów UMCS Chatka Żaka oraz w Centrum Kultury Fizycznej UMCS.
Absolwent kierunku jest przygotowany do pracy w kilku rolach zawodowych:
Potencjalnymi pracodawcami są firmy projektowe i informatyczne, drukarnie 3D oraz firmy przemysłowe zajmujące się prototypowaniem i produkcją małoseryjną. Studia rozwijają też umiejętność pracy zespołowej i przygotowują do prowadzenia własnej działalności gospodarczej. Po uzyskaniu tytułu inżyniera można kontynuować naukę na studiach drugiego stopnia.
Na studia przyjmowane są osoby z maturą. W postępowaniu kwalifikacyjnym liczą się wyniki z dwóch przedmiotów wybranych spośród m.in. matematyki, fizyki (także fizyki i astronomii), chemii, biologii, informatyki i języka obcego nowożytnego. Rejestracja odbywa się w systemie IRK UMCS. Aktualne zasady kwalifikacji i opłaty warto sprawdzić w serwisie rekrutacyjnym uczelni, bo różnią się między naborami.
Inżynieria druku 3D na UMCS łączy projektowanie, wiedzę o materiałach i znajomość urządzeń w jednym inżynierskim programie. Studia trwają 3,5 roku, odbywają się w specjalistycznych pracowniach i obejmują praktyki w przemyśle, nauce i ochronie zdrowia. To propozycja dla osób, które chcą rozumieć cały proces powstawania przedmiotu – od modelu w programie CAD po gotowy, sprawdzony wydruk.

10 pytań · dwie minuty