Za każdym kremem, szamponem i perfumem stoi receptura, którą ktoś policzył, przetestował i dopuścił do sprzedaży. Chemia kosmetyczna w Warszawskiej Akademii Medyczno-Technicznej jest o tej drugiej, niewidocznej stronie branży: o surowcach, emulsjach, bezpieczeństwie i o tym, dlaczego produkt, który dobrze działa w zlewce, niekoniecznie da się wyprodukować w tonach.
Pierwsze semestry wyglądają jak na każdym porządnym kierunku chemicznym: chemia ogólna i nieorganiczna, chemia organiczna, chemia analityczna, matematyka stosowana, fizyka, biochemia. Obok tego od razu pojawia się to, co odróżnia ten kierunek od klasycznej chemii — budowa i fizjologia skóry, mikrobiologia, prawo kosmetyczne i wprowadzenie do produkcji kosmetyków.
Taki układ ma sens. Żeby zaprojektować preparat, który nie podrażni skóry i nie rozwarstwi się po miesiącu, trzeba rozumieć i cząsteczkę, i tkankę, na którą ona trafia.
W kolejnych latach program schodzi do konkretu: surowce kosmetyczne i ich analiza, chemia i receptura kosmetyków, polimery w kosmetyce, reologia form kosmetycznych, fizykochemia form kosmetycznych, toksykologia kosmetyku. Do tego przedmioty, których nazwy mówią wszystko o inżynierskim charakterze studiów — modelowanie procesów technologicznych, aparatura i technologia przemysłowa, optymalizacja receptur.
Na ostatnim roku dochodzą tematy, które w branży są dziś najgłośniejsze: naturalne kosmetyki certyfikowane i ekocertyfikacje, nanotechnologia w kosmetyce, badania in vitro, promieniowanie UV i filtry ochronne, sensoryka oraz produkty zapachowe i perfumeria.
To jedna z najciekawszych rzeczy w tym programie. Studencka praktyka zawodowa pojawia się nie raz, tylko trzy razy — na drugim, czwartym i szóstym semestrze, za każdym razem po 300 godzin. Łącznie daje to 900 godzin pracy poza salą wykładową, rozłożonych przez całe studia, a nie doklejonych na końcu.
Uczelnia wymienia też listę partnerów merytorycznych z branży, wśród nich Polski Związek Przemysłu Kosmetycznego i Polskie Stowarzyszenie Przemysłu Kosmetycznego oraz redakcje branżowe.
Studia trwają trzy i pół roku, czyli siedem semestrów, i kończą się tytułem inżyniera. Do wyboru jest tryb stacjonarny i niestacjonarny z zajęciami w piątki i weekendy.
W programie tego kierunku są rzeczy, które na pierwszy rzut oka wyglądają na pomyłkę w planie zajęć. Krystalografia. Immunologia i alergologia. Własność intelektualna na rynku kosmetyków. Ekonomia w przemyśle kosmetycznym. Systemy zarządzania jakością. Statystyczne opracowywanie danych pomiarowych.
Każda z tych pozycji ma jednak swoje uzasadnienie w pracy technologa. Alergologia tłumaczy, dlaczego jeden składnik trzeba wycofać, a inny opisać na etykiecie. Własność intelektualna decyduje o tym, czy recepturę da się opatentować albo czy przypadkiem nie wkracza w cudze prawa. Statystyka rozstrzyga, czy różnica między dwiema partiami produktu jest realna, czy tylko wydaje się realna.
Studia mają też solidny komponent językowy — angielski przez trzy semestry i przedmiot Surfactants prowadzony po angielsku. To nie ozdobnik: dokumentacja surowców i publikacje branżowe rzadko istnieją po polsku.
Dla osób, które lubiły chemię w szkole i chcą ją zobaczyć w zastosowaniu, które da się kupić w drogerii. Przydaje się cierpliwość do pracy laboratoryjnej, bo receptura powstaje przez powtarzanie prób, i skrupulatność — w kosmetykach normy i dokumentacja są równie ważne jak sam pomysł.
Ten kierunek warto rozważyć również wtedy, gdy interesuje kogoś branża kosmetyczna, ale od strony produktu i technologii, a nie salonu i zabiegów. To zupełnie inna praca niż kosmetologia.
Chemia kosmetyczna w WAMT to inżynierskie studia łączące chemię z wiedzą o skórze i o przemyśle, z 900 godzinami praktyk rozłożonymi na trzy semestry i z programem, który prowadzi od chemii ogólnej aż po nanotechnologię i sensorykę. Aktualne zasady kwalifikacji i opłaty warto sprawdzić w serwisie rekrutacyjnym uczelni, bo różnią się między naborami.
poleca:
