Reprodukcje
www.commons.wikimedia.org
Teksty źródłowe
Tekst 1.
[...] trzeba przedstawiać naturę podług walca, kuli, stożka; całość ujętą w perspektywie, tak aby każda strona przedmiotu lub planu skierowana była do punktu centralnego. Linie równoległe do horyzontu wyznaczają rozciągłość lub odcinek natury [...]. Linie prostopadłe do horyzontu wyznaczają głębię.
Tekst 2.
Zadaniem artysty nie jest wierne odtworzenie wody, nieba, skał i drzew; w naturze mają się odbijać jego dusza i wrażliwość. [...] Muszę całkowicie oddać się otaczającej mnie przyrodzie, zespolić z moimi chmurami i skałami, aby udało mi się pozostać tym, kim jestem. Potrzebuję przyrody, by porozumieć się dzięki niej z Bogiem.
Tekst 3.
Szedłem drogą w towarzystwie dwóch przyjaciół – zachodziło słońce – poczułem nagły przypływ melancholii. Niebo stało się nagle krwistoczerwone. Zatrzymałem się, oparłem o balustradę śmiertelnie znużony – nad miastem i ciemnobłękitnym fiordem rozpościerały się rozlewiska krwi i języki ognia. Przyjaciele szli dalej, a ja drżałem z trwogi i wtedy posłyszałem przeciągły krzyk przeszywający powietrze.
Tekst 4.
Co do szczegółów, to w obrazie nic nie musi być ustalone w sposób ostateczny, rzecz bowiem w tym, abyśmy odczuli, że świetlisty blask, który rozjaśnia obraz, lub przeźroczysty cień, który go przesłania, malarz pochwycił w przelocie, niejako w tej samej chwili, gdy widz patrzy na widowisko, na motyw powstały z gamy odbitych i wciąż zmieniających się świateł, a ten zapewne nigdy nie wygląda tak samo, lecz drży ożywiony ruchem, światłem, życiem... Uzupełnij tabelę. Dopasuj dzieła i teksty źródłowe do nazw kierunków. Wpisz oznaczenia literowe dzieł A–D, reprezentujących wymienione kierunki malarstwa, oraz odpowiednie numery tekstów źródłowych 1.–4., opisujących te kierunki.
poleca:
